Mehmet Öğretmen

07/09/2026

Çocuklar nasihatle değil, yaşantıyla öğrenir. Bir yetişkin saatlerce sabrı, nezaketi ya da sevgiyi anlatsa da çocuğun zihnine kazınan tek şey, o evin içinde soluduğu havadır.

Anne babanın birbiriyle konuşurken seçtiği ton, trafikte gösterdiği tepki veya kapı çaldığında takındığı tavır, çocuğun hayata karşı geliştirdiği en temel pusuladır.

Maria Montessori’nin de vurguladığı gibi, çocuk kulağına fısıldanan sözleri değil; o çatının altında gözlemlediği, her gün soluduğu davranışı kendi karakteri yapar.

Kelimeler geçicidir; evin iklimi ise bir ömür çocuğun benliğinde yankılanır.

Siz ne düşünüyorsunuz?

Çocuğunuzda ya da bir yakınınızda "Bunu kesin benden kaptı" dediğiniz ilk davranış neydi?

Kendi çocukluğunuza döndüğünüzde; anne babanızın sözlerini mi, yoksa farkında olmadan sergilediği tutumları mı miras aldınız?

Sizce çocuklar kulaklarıyla mı büyür, gözleriyle mi?

Düşüncelerinizi ve gözlemlerinizi yorumlarda paylaşın.

07/09/2026

İlk dilim sana...
Bir doğum günü pastasından kesilen ilk dilim, görünüşte sadece tatlı bir hamur parçasıdır. Ancak Latin kültüründe—özellikle Brezilya geleneğinde—bu ilk parça tabağa konmaz; doğrudan bir insanın kalbine bırakılır. Çocuğun elindeki bıçak pastayı bölerken, zihninde de hayatındaki en güvenli limanın, en çok sığındığı insanın adını seçer. Bu videodaki abinin pastanın ilk dilimini kardeşine uzattığı, kardeşinin ise gözyaşlarını tutamayarak abisine sarıldığı o an, çocuk gelişimi ve aile dinamikleri açısından paha biçilemez bir tablodur.

Görülmenin ve Seçilmenin İyileştirici Gücü

Çocukların dünyasında rekabet kadar "fark edilmek" de büyük bir ihtiyaçtır.

Özellikle bir abi için, küçük bir kardeşin gelişi çoğu zaman sorumluluk, fedakarlık ve zaman zaman da geri planda kalma endişesiyle başlar. Abinin "İlk dilim kardeşimin" demesi, kardeşe şunu fısıldar: "Seni görüyorum, bana kattıklarının farkındayım ve benim dünyamda yerin bambaşka." Bu onaylanma duygusu, bir çocuğun özsaygısını ve aidiyet hissini hiçbir ödülle kıyaslanamayacak derecede besler.

Güvenli Bağlanmanın ve Empatinin Somutlaşması

Sosyal ve duygusal gelişim açısından bakıldığında,abinin bu tercihi tesadüf değildir. Çocuklar sevgiyi en saf haliyle, kendilerine koşulsuz şefkat sunan kişiye yönlendirirler. Bu erken yaşta gelişmiş bir duygusal zekanın ve evdeki sağlıklı şefkat ikliminin yansımasıdır.

Kardeş Rekabetini Çözen Görünmez Harç

Kardeş ilişkileri genellikle didişmeler, oyuncak paylaşılamamaları ve kıskançlıklarla anılır. Oysa bu sahne, doğru inşa edilmiş bir kardeşlik bağının ne kadar sağlam bir dayanak olduğunu gösterir.

Sonuçta o masada kesilen şey bir pasta değil; bir ömür boyu birbirinin elini bırakmayacak iki kardeşin arasına atılan en tatlı, en sağlam düğümdür.

03/09/2026

Bağımlı Çocuklar
Bir çocuğun bağcıklarını bağlamak, çantasını hazırlamak ya da unuttuğu ödevi okul kapısına yetiştirmek ilk bakışta saf bir sevgi ve koruma refleksi gibi görünür. Oysa pedagojik gerçeklik oldukça nettir: Bir çocuğun kendi başına yapabileceği bir işi onun yerine yapmak, ona yardım etmek değil; onun yeterlilik duygusunu elinden almaktır.

Eğitim psikolojisinde "öğrenilmiş çaresizlik" tam olarak burada başlar. Çocuk zihnine şu sessiz mesaj kodlanır: "Sen yetersizsin, dünyayla başa çıkamazsın; ben yoksam sen bir hiçsin." Bu korumacı refleks, okul ortamında ve sosyal alanda çocuğun önüne çok ağır faturalar çıkarır.

Okul Başarısı Üzerindeki Etkileri

Planlama Becerisi Gelişmez: Kendi çantasını veya eşyasını toplamayan çocuk; sınavda zamanı yönetemez, ödevlerini ve ders programını takip etmekte zorlanır.

Çabuk Pes Eder: Hata yapma fırsatı verilmeyen çocuk, karşısına çıkan ilk zor soruda veya ödevde mücadeleyi bırakır.

Öğrenme İsteği Körelir: Kendi emeğini ortaya koymadığı için başarma hazzını tadamaz; dersleri sadece ebeveynini memnun etmek için yapar.

Sosyal İlişkiler Üzerindeki Etkileri

​Akranlarıyla Uyum Sağlayamaz: Evde her istediği anında karşılanan çocuk; sınıfta sıra beklemeyi, paylaşmayı ve kaybetmeyi kabullenmekte zorlanır.

​Sorunları Kendi Çözemez: Arkadaşıyla en ufak bir anlaşmazlıkta hemen yetişkin müdahalesi bekler, uzlaşma becerisi kazanamaz.

​Özgüvensizlik ve Kaygı Yaşar: Kendi başına bir şey başaramadığı için yeni ortamlara girmekten, söz almaktan ve hata yapmaktan korkar.

En büyük pedagojik armağan kusursuz bir yol açmak değil, engelleri aşabileceğine dair ona güvenmektir. Eksik ödevle okula gitmek, unutulan boya kalemi yüzünden derste mahcup olmak veya düşen fermuarı zorlanarak çekmek... Bunlar başarısızlık değil; karakteri, sorumluluk bilincini ve dayanıklılığı inşa eden eşsiz gelişim fırsatlarıdır.

23/08/2026

23/08/2026

3 yaşında alışkanlık, okul döneminde sonuç mu?

Ekran etkisi çocukta hemen görülmeyebilir.