07/08/2026
Geo-Histo Kids.
วารสารนักเรียนชมรมประวัติศาสตร์
ปีการศึกษา 2569 ฉบับที่ 2
ผลงานจากการค้นคว้าของนักเรียน
ชมรมประวัติศาสตร์
โรงเรียนเจ้าพ่อหลวงอุปถัมภ์ ๑
เรื่อง หม้อดินเผาสามขา
ภาชนะอัจฉริยะจากอดีต
สู่ห้องเรียนประวัติศาสตร์ดิจิทัล
รายงานการค้นคว้าโดย
เด็กชายพิรัชย์ แซ่ย่าง
ภาพประกอบโดย
เด็กชายธนโชติ โรจนคีรีสันติ
ครูที่ปรึกษาชมรมประวัติศาสตร์
นายจามร ชุนสาย
*** ข้อมูลที่นักเรียนค้นคว้า ***
หม้อสามขา (Three-legged Pottery /
Tripod Pottery)
เป็นหนึ่งในภาชนะดินเผาโบราณ
ที่มีเอกลักษณ์โดดเด่น
เป็นหลักฐานทางโบราณคดีชิ้นสำคัญ
ที่ช่วยให้เข้าใจถึงวิถีชีวิต
เทคโนโลยี และเครือข่ายความสัมพันธ์
ของผู้คนในยุคก่อนประวัติศาสตร์
ของประเทศไทย
หม้อสามขาในประเทศไทยจัดอยู่ใน
ยุคหินใหม่ (Neolithic Period)
ถึง ยุคโลหะช่วงแรก
มีอายุประมาณ 3,500 – 4,000 ปีมาแล้ว
โดยพบในหลายพื้นที่ของประเทศไทย
ภาคเหนือพบในแหล่งโบราณคดี
ลุ่มน้ำปิงและลุ่มน้ำน่าน
ซึ่งแสดงถึงการแพร่กระจาย
ของวัฒนธรรมการทำภาชนะรูปแบบนี้
เข้าสู่พื้นที่สูง
วัตถุประสงค์ของการใช้งานหม้อสามขา
2 ประการหลัก
1. เครื่องใช้ในชีวิตประจำวัน (ภาชนะหุงต้ม)
ขาทั้ง 3 ขาทำหน้าที่แทน "ก้อนเส้า"
(ตั้งบนกองไฟได้โดยไม่ต้องมีฐานรอง)
ช่วยให้ความร้อนกระจาย
ได้ดีในการต้มหรือหุงอาหาร
2. อุทิศในพิธีกรรมฝังศพ (Burial Goods)
มักถูกขุดพบวางอยู่ข้าง
โครงกระดูกมนุษย์ยุคหินใหม่
แสดงถึงความเชื่อเรื่องชีวิตหลังความตาย
โดยใส่สิ่งของอุทิศไว้ส่งวิญญาณผู้ตาย
รูปแบบหม้อสามขาในประเทศไทย
มีความคล้ายคลึงอย่างมาก
กับ วัฒนธรรมหลงซาน
(Longshan Culture)
บริเวณลุ่มแม่น้ำฮวงโห
และแม่น้ำแยงซีในประเทศจีน
รวมถึงพื้นที่ตอนใต้ของจีน
ทำให้นักโบราณคดีตั้งข้อสันนิษฐานถึง
การเคลื่อนย้ายของผู้คน หรือการแลกเปลี่ยน
ทางวัฒนธรรมและเทคโนโลยี
จากทางตอนใต้ของจีนลงสู่คาบสมุทรมลายู
ผ่านดินแดนไทยในอดีต
เพจ ภาพกิจกรรมและผลงานนักเรียน
https://www.facebook.com/GeoHistoKids
