ล้านนาอารีย์เธียเตอร์

20/08/2026

“มะพร้าวหน้าผี” 🥥👻✨
🎟️ 3 รอบสุดท้าย จองบัตรที่นี่ได้เลยนะคะ
https://forms.gle/HvziqGFYjzBi9eof7

15/08/2026

✍🏻✨ #มะพร้าวหน้าผี

มะพร้าวหน้าผี
THE COCONUT GHOST
กำกับโดย วิชชาพร ต่างกลาง
(รอบ 14 สิงหาคม 2569)

โอ้! งาน(เกือบ ๆ) solo นี่มันช่าง no mercy กับคนทำละครเวทีจริง ๆ นะ ไหนจะทักษะระดับพระกาฬของผู้แสดง ที่ต้องบริหารแสงจากทุก ๆ สายตาของผู้ชมอย่างเดียวดาย การร่ายเนื้อหาที่ต้องตรึงความสนใจตั้งแต่ต้นจนจบให้ได้ หากมันคือความท้าทายที่นักแสดงทุกรายควรรีบคว้าโอกาสไว้ เพราะมันคือการพัฒนาฝีมือที่ทำได้ไวที่สุดอีกแนวทางหนึ่ง เราจึงนับถือใจทุกครั้งที่เห็นคณะละครรุ่นใหม่ ๆ เลือกใช้ way นี้ในการเล่า รวมถึงเรื่อง ‘มะพร้าวหน้าผี’ ที่ให้ตัวละคร LGBTฯ จริตกะเทยหนึ่งนาง อายุประมาณกลาง ๆ genฯ Y มาเล่าเค้ารอยของบาดแผลจากการถูกกระทำเมื่อยังเยาว์วัย แล้วใช้พิธีกรรมเสกลูกมะพร้าวให้เป็นหน้าคน มาสร้างตัวตนของเพื่อนสาวในอดีต ขีดเขียนเป็นอวัยวะต่าง ๆ อย่างน่ากลัวแบบกลั้วความขำ ซึ่งน้อง ๆ คงเห็นความสำคัญของพลังทางการแสดง จึงได้เชื้อเชิญให้นักแสดงเจนเวทีอย่าง ศรุต โกมลิทธิพงศ์ มาแต่งหญิงเพื่อรับบทบาท และที่ขาดไม่ได้คือบทรับเชิญเดินเข้าฉากมาเป็นคุณพ่อ ที่ไปขอ cue ของ ศุภสวัสดิ์ บุรณเวช มาได้ ทว่าการแสดงแบบนี้ ‘บทละคร’ มันคือ ‘หัวใจ’ ชนิดที่ต่อให้ได้นักแสดงเข้าชิงรางวัล IATC มากี่สมัย ก็คงจะช่วยอะไรไม่ได้มาก หากเนื้อหายังมีความสามัญธรรมดามากกว่าจะพิเศษ!

คือตัวละครประเภทนี้ ก็ยังคงมีความชินตาดังที่เคยเห็นกันมาทั่ว ๆ ไป ซึ่งละครก็พาให้เราย้อนเวลากลับสู่การโดนดูถูกในอดีตของนางที่ค่อนข้างจะพ้นสมัย และอาจจะไม่ fit in กับคนใน generation ที่ใหม่กว่า แถมยังมาช้ากว่างาน q***r solo แนวทางคล้ายกันอย่าง Tara the Little Poodle (๒๕๕๗) ของ สร้างสรรค์ สันติมณีรัตน์ และ ‘ปลาสีรุ้ง’ (๒๕๕๙) ของ ปัถวี เทพไกรวัล ตั้ง ๑๐ ปี! ทว่าด้วยฝีมือของ ศรุต โกมลิทธิพงศ์ เขาก็จงใจสร้าง character ตัวละครไม่ให้ดูดื่นดาษจนไร้ความน่าสนใจ นางยังมีเอกลักษณ์ที่พิเศษและเป็นมิตรจนเรายินดีติดตามรับฟังไปเรื่อย ๆ ได้ เสียแต่ลักษณาการมันยังให้ความรู้สึกชัดเกินไปว่า เหมือนเป็นคน introverted ที่ถูกผลักให้กลายมาเป็นคน extroverted แบบกล้า ๆ กลัว ๆ ไม่ค่อยเต็มใจ conviction ในการเล่าจึงยังไม่ใคร่แข็งแรงสักเท่าไหร่ ว่านี่คือแรงผลักภายในที่อยากประกาศให้ทุกคนได้ยิน หรือเพราะดิ้นหนีไปไหนไม่ได้ ขึ้นเวทีแล้วก็ต้องว่ากันไปแบบ dutifully ตามหน้าที่ที่ฉันต้องออกมาระบาย! ส่วน ศุภสวัสดิ์ บุรณเวช เขาได้ stage time ไปเพียงแป๊บเดียว จนยังไม่ทันจะจดจำอะไรอันใด ละครจึงประสบความสำเร็จในการเล่า ‘อดีตหลอน’ ของตัวละคร LGBTฯ สักราย แต่ก็ไม่ถึงกับ ‘เปรี้ยงปัง’ จนใครพลาดแล้วจะต้องเสียดายในความก้ำกึ่งและครึ่ง ๆ กลาง ๆ ของมัน!

#มะพร้าวหน้าผี

15/08/2026

✍🏻✨ #มะพร้าวหน้าผี

มะพร้าวหน้าผี (play/90 mins)

(มีการเปิดเผยเนื้อหา)

นึกว่าจะได้มาดูละครที่พูดถึงพิธีกรรมและความเชื่อเฉพาะกลุ่มอย่างประเพณีแห่ผ้าป่ามหาวิบากมะพร้าวหน้าผี ที่ไหนได้ กลับได้มาเป็นส่วนหนึ่งของการฟังเรื่องราวที่เป็นส่วนตัวที่สุดของวิชชาพร ต่างกลาง ผู้กำกับมือใหม่แกะกล่อง ที่บรรจงนำเรื่องราวทั้งของตนเองและคนใกล้ตัวในโมงยามที่มืดมนที่สุดมาค่อย ๆ กระเทาะทีละชั้นเพื่อเปิดบาดแผลวัยเด็กและค่านิยมทางสังคมในสมัยนั้นที่เป็นข้อจำกัดในการแสดงออกถึงตัวตนที่แท้จริง

แต่อย่างไรก็ดี การนำมะพร้าวมาอุปมาเป็นหนึ่งในวิธีการเปรียบเปรย มันสะท้อนถึงภาวะไร้ตัวตน ไร้วิญญาณ ไร้บ้าน ไร้ที่พึ่งพิง เหมือนหน้าตาที่ถูกละเลงสีสันบนลูกมะพร้าวให้ออกมาตามแต่ใจคนที่ลงมือวาด แต่ไม่ใช่ตัวตนของเจ้าของมะพร้าว อีกนัยหนึ่งก็สะท้อนตามความเชื่อของประเพณีดังที่กล่าวข้างต้น ที่วาดใบหน้าคนลงบนมะพร้าวพร้อมแต่งองค์ทรงเครื่องก่อนแห่โลงศพ

ภาพรวมละครมีกลิ่นอาย Thriller เล็ก ๆ ซึ่งอาจจะด้วยบรรยากาศของโรงละครและความน่ากลัวของเหตุการณ์ที่เกิด และการจัดการแสงสีที่ค่อนข้างสร้างบรรยากาศไม่น่าอภิรมย์นักให้แก่คนดู

จุดสำคัญที่เราสัมผัสได้ทันทีหลังจากดูการแสดงไปสักพัก (โดยที่ไม่ได้มีการอ่านข้อมูลอะไรมาก่อนดู) คือ เราเชื่อว่านี่คือเรื่องจริง และหลังจากดูจบได้สอบถามแล้วมันคือ 'เรื่องจริง' จริง ๆ ซึ่งมันจริงในระดับที่ตัวละครทุกตัวที่ถูกกล่าวถึง มีตัวตนจริงทั้งหมด รวมถึงเจ้าของใบหน้าผีบนมะพร้าวที่เสียชีวิตไปแล้ว ซึ่งสำหรับเรานี่คืออีกหนึ่งความมหัศจรรย์ที่เราได้รับเพราะนักแสดงไม่ได้แค่ทำการแสดงให้เราดู แต่นักแสดงทำให้เราเชื่อได้ว่าทุกอย่างที่ถูกถ่ายทอดออกมาจากโมโนล็อคยืดยาวเป็นความจริง เป็นการเล่าให้ฟังถึงสิ่งที่มันเคยเกิดขึ้นในอดีต ทำให้ความรู้สึกที่ส่งผ่านมาถึงเรา มันไม่ใช่แค่ละครธรรมดา แต่มันคือความหนักหน่วงและเจ็บปวดของกลุ่มคนในช่วงเวลาที่แสนเลวร้าย ไม่ปฏิเสธว่าในจังหวะการเล่ามีช่วงยืดเยื้อไปบ้าง แต่พอเราสัมผัสกับกลุ่มก้อนอารมณ์นั้นไปแล้ว เรากลับมองความยืดเยื้อเหล่านั้นเป็น 'ความเป็นมนุษย์' ที่ต้องใช้เวลาในการจัดการอารมณ์สักพักก่อนจะปรับแล้วไปสู่สิ่งอื่น

โครงสร้างของเรื่องราวไม่ได้มีอะไรใหม่หรือลงลึกเพื่อวิเคราะห์ทางจิตวิทยา แต่ในเส้นเรื่องแค่สองเส้นกลับเป็นกระจกสะท้อนสังคมให้ฉุกคิดว่าเราเคยเป็นกลุ่มคนที่ถูกทำร้าย ถูกรังแก ถูกจำกัดขอบเขต หรือเป็นกลุ่มผู้กระทำต่อใครหรือไม่

มะพร้าวหน้าผีจึงเป็นละครที่ไม่ได้เรียกร้องให้คนดูต้องรีเลทกับเหตุการณ์ที่เห็น แต่หวังแค่ให้คนดูสัมผัสได้ถึงความเจ็บปวดในฐานะเพื่อนมนุษย์ด้วยกัน

#มะพร้าวหน้าผี

15/08/2026

#มะพร้าวหน้าผี

15/08/2026