10/08/2026
Poniżej publikujemy stanowisko wspólnoty, która zrodziła się w ostatnich latach w naszej Piwnicy. Jest to reakcja na wzrastającą i eskalującą na różne sposoby w naszym kraju niechęć w stosunku do Ukrainek i Ukraińców.
👇👇👇
🇵🇱 Słowo społeczności Piwnicy Powszechnej
Od ponad czterech lat, niemal od początku pełnoskalowej rosyjskiej agresji na Ukrainę, Piwnica Powszechna jest miejscem spotkania Polaków i Ukraińców. Początkowo była przestrzenią pomocy. Z czasem stała się czymś więcej – wspólnotą współtworzoną przez ludzi z obu naszych narodów. Nie był to plan ani projekt. Po prostu wydarzyło się coś dobrego: obok siebie zaczęliśmy żyć, rozmawiać, pracować, modlić się, świętować i mierzyć z codziennością.
Dziś, gdy coraz częściej słyszymy język nieufności, wzajemnych oskarżeń i narastających podziałów, chcemy podzielić się naszym doświadczeniem. Nie po to, by kogokolwiek pouczać, ale by dać świadectwo, że możliwa jest inna droga.
Nie uciekamy od historii. Wiemy, że pamięć, prawda i uczciwa rozmowa są niezbędne, jeśli chcemy budować trwałe pojednanie. Ale równie mocno wierzymy, że nie zbudujemy go, jeśli nie będziemy umieli spotkać się dzisiaj – jako ludzie, którzy żyją obok siebie i którzy właśnie teraz mają szansę stworzyć relacje oparte na wzajemnym szacunku, zaufaniu i odpowiedzialności. Historia domaga się prawdy. Teraźniejszość domaga się odpowiedzialności. Jednego nie da się budować kosztem drugiego.
Przez te lata nie przestaliśmy się różnić. Mamy odmienne charaktery, poglądy, doświadczenia, wrażliwości i pamięć. Zdarzają się między nami nieporozumienia. Nie udajemy, że ich nie ma. Staramy się jednak nie pozwolić, by miały ostatnie słowo. Wspólnota nie rodzi się z jednomyślności, lecz z decyzji, że drugi człowiek jest ważniejszy niż to, co nas dzieli.
Dziś, gdy Ukraina nadal walczy o swoje istnienie, szczególnie potrzebujemy odpowiedzialności za słowa. Wielka polityka ma swoją logikę. My chcemy pozostać wierni logice spotkania. To ona pozwoliła nam przez ostatnie lata zbudować więzi, których wcześniej nie było. Wierzymy, że właśnie one są najlepszą odpowiedzią na lęk, uprzedzenia i pokusę wzajemnej wrogości.
Nie mamy wpływu na wszystko, co dzieje się wokół nas. Mamy jednak wpływ na to, jak odnosimy się do ludzi, którzy są obok. I wiemy z własnego doświadczenia, że właśnie tam zaczyna się pojednanie – nie w wielkich deklaracjach, lecz w codziennych gestach obecności, zaufania i współodpowiedzialności.
Dlatego chcemy strzec tego doświadczenia i zachęcać innych, by odważyli się je tworzyć tam, gdzie żyją. Jeśli przez ostatnie lata – w czasie wojny, bólu i niepewności – Polacy i Ukraińcy potrafili wspólnie budować prawdziwą wspólnotę, to znaczy, że pojednanie nie jest odległym marzeniem. Ono już się dzieje. Od nas zależy, czy pozwolimy mu wzrastać.
***
🇺🇦 Звернення спільноти Півниці Повшехної
Обращение сообщества Пивницы Повшехной Вже понад чотири роки, майже від самого початку повномасштабної російської агресії проти України, Півниця Повшехна є місцем зустрічі поляків та українців. Спочатку це був простір допомоги. З часом він перетворився на щось більше — на спільноту, яку разом створюють люди обох наших народів. Це не був план чи проєкт. Просто сталося щось добре: ми почали жити плічо-пліч, розмовляти, працювати, молитися, святкувати та долати повсякденні виклики.
Сьогодні, коли дедалі частіше чуємо мову ворожості, взаємних звинувачень та зростаючих розбіжностей, ми хочемо поділитися своїм досвідом. Не для того, щоб когось повчати, а щоб засвідчити: інший шлях можливий.
Ми не цураємося історії. Ми знаємо, що пам'ять, правда та чесна розмова необхідні, якщо хочемо побудувати тривале примирення. Але ми також віримо, що не збудуємо його, якщо не зможемо об'єднатися сьогодні — як люди, які живуть пліч-о-пліч і які саме тепер мають шанс створити стосунки, засновані на взаємній повазі, довірі та відповідальності. Історія вимагає правди. Сьогодення вимагає відповідальності. Одне не можна будувати за рахунок іншого.
Протягом цих років ми не перестали відрізнятися один від одного. У нас різні характери, погляди, досвід, чутливість та спогади. Між нами трапляються непорозуміння. Ми не вдаємо, що їх не існує. Однак ми намагаємося не дозволити їм мати останнє слово. Спільнота народжується не з одностайності, а з рішення, що інша людина важливіша за те, що нас розділяє.
Сьогодні, коли Україна виборює своє існування, нам особливо потрібна відповідальність за слова. Велика політика має свою логіку. Ми ж хочемо залишатися вірними логіці зустрічі. Саме вона дозволила нам за останні роки побудувати узи, яких раніше не існувало. Ми віримо, що це найкраща відповідь на страх, упередження та спокусу взаємної ворожнечі.
Ми не маємо впливу на все, що відбувається навколо. Однак ми маємо вплив на те, як ставимося до людей поруч. І ми знаємо з власного досвіду, що саме тут починається примирення — не в гучних деклараціях, а в щоденних жестах присутності, довіри та спільної відповідальності.
Ось чому ми хочемо зберегти цей досвід і заохочувати інших творити подібне там, де вони живуть. Якщо протягом останніх років — у часи війни, болю та невизначеності — поляки та українці змогли разом побудувати справжню спільноту, це означає, що примирення — не далека мрія. Воно вже відбувається. Від нас залежить, чи воно міцнітиме.
🇵🇱 Społeczność zgromadzona wokół Piwnicy Powszechnej 🇺🇦 Спільнота, зосереджена навколо Півниці Повшехної
Svitlana Aleksieieva
Gabriela Artysiewicz
Tetiana Babanina
Alicja Bazan
Lina Baranova
Hanna Bezuhla
Tetiana Bogatyrenko
Andrzej Brudnik
Barbara Brudnik
Andrzej Cechnicki
Anna Cichocka
Zbigniew Cichocki
Maria Ciechanowicz-Rutkowska
Teresa Cieślik-Sapiejka
Maria Chłapowska Naskalska
Małgorzata Ćwik
Magdalena Ćwiklińska
Zbigniew Ćwikliński
Tomasz Dądela
Teresa Depowska
Ewa Dereszak-Kozanecka
Ivanna Dronyuk
Lucyna Drozdowicz
Jolanta Elkan-Wykurz
Piotr Gidlewski
Iryna Glushchenko
Iryna Gonchar
Magdalena Gut
Nadiia Holdobina
Paweł Hołówka
Tetiana Hryshko
Mariola Jakubowicz
Barbara Kapturkiewicz (Artur)
Maria Karolczak
Irena Kluge
Maria Kłańska
Sonia Kobrinska
Jakub Kosiniak
Yuliia Kovalchuk
Barbara Kozub-Ciembroniewicz
Jagoda Kracik
Stanisław Kracik
Józef Lassota
Barbara de Link Lenczowska
Halina Lebiedowicz
Olena Lystopad
Kamila Łabędzka Słowik
Zanna Malashkova
Genowefa Malik
Aleksandr Marchenko
Svitlana Marchenko
Katarzyna Morstin-Surzycka
Katarzyna Mroczek
Larysa Mukha
Oleksii Mukha
Dorota Nalepka
Nataliia Nerovna
Barbara Niedźwiedzka
Anna Niżegorodcew
Irina Paramieva
Marcin Pera
Ewa Piekarska
Halina Pietraszek
Katarzyna Pilniakowska
Stanisław Pilniakowski
Alina Pokrovska
Zhanna Pomazan
Maria Poniewierska
Janusz Poniewierski
Lidia Proskuriakova
Maciej Radecki
Paweł Rogala
Andrzej Romanowski
Bernadeta Rozwadowska
Elżbieta Sawicka
Tetyana Semikina
Rymma Sereda
Maria Skrzyńska
Andrzej Skrzyński
Iryna Stepanets
Stanisław Struś
Valentina Sukhinina
Jana Sukhorukov
Mykola Sukhorukov
Barbara Szczerbaniewicz
Jacek M. Szymura
Olga Titska
Viktoriia Tymchenko
Anna Urbańczyk
Bożena Urbańczyk
Kazimierz Urbańczyk
Tetiana Uskova
Iryna Uvarova
Michał Waligórski
Maria Wisłocka
Agata Wojtal
Janina Woźniak
Wojciech Zawadzki
Raisa Zvierieva
Iuliia Zubko
Agata Wojtal
Janina Woźniak
Wojciech Zawadzki
Raisa Zvierieva
Iuliia Zubko