24/06/2022
GIRO SLOVENIA, verkenning dag 3
Zoals ik al eerder aanhaalde begint een nieuwe route met het uittekenen achter de PC. In dit geval komen we al jarenlang in Slovenië en was er een soort ‘bucketlist’ met nieuwe gebieden en trails ontstaan. Trails die we niet in de reguliere Trans Slovenië konden verwerken. Na het uittekenen komt het verkennen, bijschaven en aanpassen. Daarna 6 dagen op pad en plat de route nafietsen. Onderweg hier en daar snel iets aanpassen of een andere mogelijkheid verkennen. In de avond overnachten op de nieuwe locatie en overleggen of we hier in de toekomst ver vooruit voorlopige boekingen kunnen plaatsen. Voor het slapen gaan in bed alle aanpassingen verwerken en vooruitkijken naar de dag van morgen.
De vraag die steeds boven een nieuwe reis hangt is, hoe valt dit bij de klant? Bij het ontwikkelen van een nieuwe reis is de klant een belangrijk aspect. Wij kunnen wel denken dat het een route is die voor de gemiddelde mountainbiker te doen is. Na 6 dagen kan er een ontzettend mooie Giro liggen, maar kan misschien wel over de top zijn of juist erg tegenvallen. Om dit te voorkomen nemen we graag een ‘feedback” mountainbiker mee als klankbord en spiegel. In dit geval diende Gerald Beunk zich aan. Gerald is één van onze klanten die de afgelopen jaren bijna al onze reizen heeft afgevinkt en hij was op zoek naar een nieuwe uitdaging en mountainbike avontuur. Met zijn Groningse nuchterheid was dit voor ons een uitgelezen kans om uit de eerste hand te horen wat zijn gevoel bij elke dag was.
Vandaag verandert het landschap compleet. Na de Julische Alpen en een dag Sloveens middelgebergte fietsen we, over mooie glooiende en groene heuvels met wijnplantages zover het oog reikt, Friuli binnen. Dit wijngebied staat bekend om de talrijke kleine, historische en goed onderhouden dorpjes, waar sinds mensenheugenis streekgebonden, gastronomische specialiteiten worden gemaakt. Je merkt gelijk dat het klimaat met het landschap mee aan het veranderen is. De dagen worden steeds heter en de lucht een stuk droger. Voor deze dag heb je kruid in de benen nodig en mag je niet vies zijn van een extra lange dagetappe met veel technische trails. We gaan op het grensgebied met Italië de strijd aan met de steile en 13 kilometer lange klim naar de Domna Matajure.
Met pijn in het hart verlaten we vroeg in de ochtend onze heerlijke locatie in Avsa en beginnen we cold turkey gelijk met de lange klim over de flanken van de 1.641 meter hoge Matajur Hier dringt een roemruchte naam ons mountainbike avontuur binnen. Op deze Italiaanse berg maakte, de destijds 25-jarige veldmaarschalk Erwin Rommel, in 1917 voor het eerst furore. Een naam die in de Tweede Wereldoorlog onlosmakelijk verbonden was met de bijnaam woestijnvos vanwege zijn 'successen' in Afrika als super generaal van Hi**er. In de Eerste Wereldoorlog lag deze Italiaanse berg jarenlang als een onneembare vesting tussen de strijdende partijen. In slechts een paar dagen tijd bezette hij de Italiaanse stellingen en was de naam 'Blitzkrieg' geboren. Ook wij gaan nu de Matajur bestormen, maar dan met een hele andere bedoeling.
Net boven Asva gaat de verharde weg over in een oud militair tweesporenpad dat we geduldig door het bos blijven volgen, totdat we na 450 hoogtemeters op de 'Matajurske planine' terechtkomen. Op deze open vlakte loopt de route iets naar beneden en krijgen de beentjes net even wat rust. Die rust is ook wel nodig voor het slotakkoord van deze beklimming. Na de open vlakte gaat het tweesporenpad over in een eensporige trail met de beladen naam 'Strada Rommel' en passeren we de Italiaanse landsgrens. Het laatste deel naar Rifugio Namen Domna Matajure is goed te fietsen, zodat we met alle zintuigen kunnen genieten van een fascinerende klim over de uitgestrekte Almen van de zuidflank van de Matajur. Vanaf deze Rifugio is het nog een kleine 10 minuten naar de officiële top van de Matajur, met een adembenemend uitzicht over de Julische Alpen en de Stol Planina Bozca.
Na deze lange klim begint de langste aaneengesloten afdaling van deze Giro. Bijna 1.500 hoogtemeters afdaling liggen de komende 12 kilometer in het verschiet voordat we San Pietro al Natisone binnenstormen. We volgen een smalle trail over de hoge ruggen van de Almen en na een tijdje suizen we in een vloeiende lijn over de bergkam. Links en rechts gaat de helling schuin de diepte in. No fear, het tapijt van groen vangt een eventuele crash liefdevol op. Na elke bocht lijkt het steeds heftiger te worden, meer dan 45 graden down, wortels, korte bochten en stenen. Diep achter op het zadel en met licht knikkende knieën rollen we gecontroleerd naar beneden. Na een paar kilometer eindigt deze singletrail op een verlaten gravelweg en duiken we bij Passo di Glevizza definitief het bos in.
Halverwege de afdaling moeten we vol in de remmen. Op een kleine zadel blijkt er een nieuwe Matadown route te zijn. Lastige keuze, volgen we onze uitgetekende route of deze nieuwe variant. Toch maar de nieuwe, die meer over de oostflank van de bergrug loopt. Onderweg bekruipt ons steeds meer het gevoel dat we een foute keuze hebben gemaakt, te veel van de fiets af, delen die alleen met 130 mm veerweg te fietsen zijn en lastige rotspassages. Dan maar terug naar het oorspronkelijke plan. De komende 8 kilometer is wel een trail uit het boekje en is doorspekt met kleine drops, rotsachtige passages, wortels en extreem smalle trails die telkens afgewisseld worden met korte klimmen en 'vlakke' afdalingen.
Als we met het klamme zweet in de handen het kerkplein van San Pietro al Natisone op fietsen, valt het gelijk op dat de wereld er hier totaal anders uitziet dan aan de Sloveense kant van de Matajur. Op dit typische Italiaanse plein nodigen de terrassen uit om te stoppen voor een kopje onvervalste cappuccino, die hier ongetwijfeld met veel Italiaanse flair geserveerd worden. We slaan de gastvrijheid nog even af en fietsen evenwijdig aan de rivier Natisone richting het Middeleeuwse stadje Cividale del Friuli. De weg ernaartoe is niet al te spannend over onverharde gravelpaden, licht afvallend langs de rivier. Na uren slingeren over de uitlopers van de bergkam van de Matajur fietsen we nu door het heuvelachtige landschap van het Italiaanse Friuli en strekken de wijngaarden zich kilometers ver onder de strakblauwe hemel uit. Wat kan de wereld in no time totaal veranderen; op het ene moment fietsen we door het hooggebergte en het andere moment door een warm en Toscaans ogende omgeving met de naam Friuli Venezia Giulia.
Ineens zien we in de verte het stadje Cividale opdoemen. Prachtig! Hoe dichter we bij dit stadje komen, hoe meer je begrijpt waarom we hier onze lunch hebben gepland en niet in San Pietro. Een ravijn deelt het stadje in tweeën en spectaculair stroomt de rivier de Natisone door de kloof. Op de 15-eeuwse Ponte del Diavolo, die met zijn beide bogen de twee stadsdelen verbindt, heb je een schitterend uitzicht over de diepe kloof met de rivier en de watervallen. Cividale is 53 v.Chr. gesticht als ‘Forum Iulli’ (marktplaats van Julius) door mister Julius Caesar himself.
Over geplaveide smalle straatjes begeleiden historische gebouwen, charmante winkels en fantastische restaurants ons naar het plein Piazza Paolo Diacono midden in het historische centrum van Cividale. Vandaag is de lunch absoluut een highlight van de dag.
Wij moeten sterk de neiging onderdrukken om niet door te rijden naar onze eindlocatie van deze dag, maar ook deze bijzondere lunch heeft zijn einde. Ons rest nog het laatste deel van deze lange etappe. Over eindeloze lange veldwegen, karrensporen en onverharde paden door wijnplantages rijden we de laatste 27,5 kilometer naar de laatste verrassing van deze dag. Soms zijn de trails zo dichtgegroeid dat je niet kunt geloven dat het de bedoeling is om hier je route te volgen. Net na het dorpje Gagliano volgen we over een aantal mooie bospaden de route door het Bosco di Romagno en het Bosco di Plessiva. De zon staat in dit gebied vaak als een koperen ploert boven de strakblauwe hemel en vaak is het verrassend aangenaam koel in het bos. De cipressen en dennenbomen verspreiden hier hun heerlijk onmiskenbare geur die nog lang in de neus blijft hangen.
Na twee lokale guesthouses is het vandaag tijd om de luxe van een hotel op te zoeken. In Cividale is er genoeg keuze om te overnachten in een hotel alleen kiezen we hier niet voor. Midden in het wijngebied hebben we een geweldig Wineresort gevonden waar het na afloop aan het zwembad heerlijk ontspannen is onder het genot van een wijntje, biertje en lokale vlees- en kaaslekkernijen. Het leven is zo slecht nog niet, je moet gewoon zo nu en dan de juiste keuzes maken! In de avond zoeken we de gezelligheid van Cividale weer op en dineren we in een verborgen stadstuin. Hier weer Italiaanse flair alom.
