Tilburg Trappers Goes Canada 2022

Tilburg Trappers Goes Canada 2022 Een team met een missie! Een team dat droomt van een bezoek aan Toronto, het ijshockey-walhalla van Canada. Help hen mee!

Vijftien jongens die met elkaar hun eigen reis bij elkaar sparen. Door acties op te zetten, te werken, sponsoring & andere giften.

Precies 'n jaar geleden!Wat 'n reis was dit.👇🏼Onvergetelijk!🔥🏒
20/10/2023

Precies 'n jaar geleden!
Wat 'n reis was dit.👇🏼
Onvergetelijk!🔥🏒

Vooruit. De allerlaatste post over de reis om de cirkel rond te maken. Donderdag 20 oktober vertrokken we vroeg naar Sch...
14/11/2022

Vooruit. De allerlaatste post over de reis om de cirkel rond te maken. Donderdag 20 oktober vertrokken we vroeg naar Schiphol. Op zaterdag 29 oktober landen we in de ochtend rond 10:00u weer in Nederland. De bus van Tilburg Trappers bracht ons naar Schiphol en brengt ons deze zaterdag weer terug naar Tilburg. Zoals in de in de vorige post al geschreven: wat een reis was het!

Op het vliegveld duiken de spelers de Tim Hortens in, op zoek naar ikshockeyplaatjes. Bij een aantal clubs kregen ze kaartjes als presentje. In de winkel Pro Hockey Life konden zij de kaartjes ook krijgen. Een mooi aandenken voor thuis. Maar helaas, van achter de g*te is er geen kaartje meer te vinden. Dus dan maar op zoek naar eten. En!? Wachten!

Aan de gezichten is duidelijk te zien dat de moeheid haar intrede heeft gedaan. De jongeren zijn deze reis niet rustiger geweest. Klaar om de nacht in te gaan, om de tijd tegemoet te vliegen. Met een warme maaltijd achter de kiezen kunnen de ogen dicht. De meesten slapen een uur of vier/vijf, al is het voor sommigen niet echt slapen te noemen.

Wanneer het vliegtuig geland is, blijkt dat we voor de douane moeten wachten. Het is druk en ze lijken de drukte niet aan te kunnen. Jongeren onder de 16 mogen als eerste. Als de Schiphol-medewerker doorheeft dat de jeugd niet zonder ouders door de douane gaat, mogen we als Trappers als groep door! Om dan onvoorzien lang te wachten op de koffers. Voor het eerst deze reis merken we iets van de drukte op de luchthaven. Na een driekwartier wachten komen de eerste koffers geleidelijk aan en laat men de rolband de rest doen.

Buiten staat de bus van Tilburg Trappers al te wachten. De koffers passen er nét in. En als ook uiteindelijk de noodknop uit is (wat een herrie), vervolgt de reis naar het zuiden. Een aantal spelers doen een powernap in de bus. Een enkeling ligt zelfs over de ander heen (dit beeld houden we intern), zo dicht lijkt deze groep naar elkaar toegegroeid.

In Tilburg bij het ijssportcentrum staan geliefden op de avonturiers te wachten. En het wordt een warm en soms emotioneel weerzien. We zijn weer thuis! Met een bak aan ervaringen! Wauw!💫🙏🏻

Na het Wayne Gretzky Sports Center vervolgen we via de Subway de weg naar St. Jacobs. Cultuursnuiven. Want St. Jacobs st...
13/11/2022

Na het Wayne Gretzky Sports Center vervolgen we via de Subway de weg naar St. Jacobs. Cultuursnuiven. Want St. Jacobs staat bekend als mennonietengemeenschap, nauw verwant aan de Amish. Verschil is dat de Amish zich afhankelijk waant van de landbouw en de mennonieten hun kinderen modern onderwijs gunnen. En zeg dat, ze zijn in St. Jacobs ook modern! De jongens spotten direct een Ferrari.

Maar er wonen mennonieten, al zijn ze voor ons in St. Jacobs niet zichtbaar. Verteld wordt dat de mennonieten een stuk verderop in grote boerderijen wonen, voornamelijk op het platteland waar ze vee houden en het land bewerken. De gemeenschap staat bekend om zijn strenge levenswijze, waarbij luxeproducten als auto's en telefoons vaak uitgesloten zijn. Mensen dragen dezelfde sobere kleding als hun negentiende-eeuwse voorvaderen en vervoeren zich op traditionele wijze: met paard en wagen.

Aan de kant van de weg zien we wel de verkeersborden staan waar men met paard en wagen mag rijden. In de bus worden er verwonderd wat dingen afgevraagd, zoals of de jeugd ook nu nog zou meegaan binnen deze strenge stromening?

Omdat we in St. Jacobs weinig authentieke mensen hebben gezien, rijdt de bus door naar Elmira. Ergens voelt het een beetje als 'aapjes kijken', tegelijkertijd is het wel bijzonder dat mensen in de 21ste eeuw nog steeds volgens deze levenswijze leven.

We zijn Elmira nog niet koud ingereden of de paard en wagens zien we links en rechts voorbij rijden. Ook zien we mensen in authentieke klederdracht door het stadje struinen, op weg naar de winkel of terug naar diens paard en wagen. De bus draait speciaal voor ons om een kort ommetje te maken en stopt op een 'parkeerplaats' voor paarden en wagens. Onder een overkapping staan er zo'n vijf á zes paarden.

Twee vrouwen staan te kletsen en onze reisleider Paul vraagt of we een beeld mogen maken. De toon van de vraag is wat bijzonder: Of de vrouwen boos worden als er een foto wordt gemaakt!? Paul legt uit dat ze deze vraag vaak krijgen, en ook wel eens niet waardoor ze boos worden. Deze vrouwen vinden het prima, maar, ze gaan er niet voor poseren voegen ze eraan toe. Dat is natuurlijk helemaal prima.

Na wat foto's rijdt de bus naar Elora, waar we het laatste drankje in Canada pakken. Op het terras. En is ook hier wat verwondering. Dit keer over de Canadese wet: Op het terras mag niet gerookt worden, en naast het terras mag niet gedronken worden...dus het of drinken op het terras, of roken op de stoep naast het terras. Echter mag dit de pret niet drukken! Want wat een fantastische reis was het. Wat een weer ook! Veel zon, waar dit voor deze tijd van het jaar niet normaal is. (Nu is het er -1.) En wat een wedstrijden, zelf gespeeld en met elkaar gezien. Wat een avonturen zijn er beleefd!

En nu op naar huis!

Zoals gezegd. Vroeg opstaan! Vroeg ontbijt. (Al werd dat net iets later dan gepland... En. Opnieuw scrambled eggs for br...
13/11/2022

Zoals gezegd. Vroeg opstaan! Vroeg ontbijt. (Al werd dat net iets later dan gepland... En. Opnieuw scrambled eggs for breakfast!?) En vroeg de bus! De eerste stop: de geboorteplaats van de bekendste ijshockeyer ooit. Sterker, het is zelfs 'not done' om zijn rugnummer te dragen! Een wereldwijd beschermd rugnummer. Dat kan er dus maar één zijn. 'The Great One' wordt gezien als de beste NHL-speler aller tijden.

De bus stopt in Brantford, Ontario. En ondanks dat de man al jaren in Californië in Amerkia woont, heeft hij hier een heus sportcomplex! Met 4 ijsbanen, een zwembad, sporthallen en fitnessmogelijkheden kunnen alle kinderen in en om Brantford zich op sportief vlak prima en gefaciliteerd ontwikkelen.

De man zelf oefende zijn ijshockeyvaardigheden op een ijsbaan in de achtertuin. Al jong stak hij met qua niveau boven zijn teamgenoten en tegenstanders uit. Ondanks dat of juist omdat hij niet groot en ogenschijnlijk sterk was, ontwikkelde hij zijn intelligentie, uithoudingsvermogen en het lezen van het spel. Velen zeggen zelfs ongeëvenaard! Hij was bedreven in het ontwijken van controles van zijn tegenstanders, anticipeerde consequent waar de puck zou zijn en voerde de juiste zet op het juiste moment uit. Goed, een held dus in het focussen op waar je wél invloed op hebt!

Ow ja, dat nummer trouwens had ook zomaar '9' kunnen zijn geweest, ware het niet dat een van zijn toenmalige teamgenoten, Brian Gualazzi, dit nummer al droeg. Het werd dus '99'. Hij wilde graag nummer negen, omdat de man in zijn jonge jaren fan was van Gordon Howe, 'Mr. Hockey'. Het was trouwens 'The Great One' die de records van 'Mr. Hockey' uit de boeken reed...

Hier, in de geboorteplaats van The Great One staat een prachtig beeltenis van beide mannen. Een beeld waarbij The Great One de Stanley Cup boven zijn hoofd houdt en waarbij Mr. Hockey, geflankeerd door diens ouders, als kind kijkt naar de grootste aller tijden. Howe's hand wordt vastgehouden door zijn moeder, een hand van vader ligt op zijn schouder. Het vertaalt de onvoorwaardelijke steun van ouders naar hun kind: volwassen en vanuit veiligheid de weg hand-in-hand mee oplopen, en bemoedigen en bij trots een schouderklop. Prachtig!

Binnen in het sportcomplex is genoeg te bewonderen. Een vaststaande expositie laat in een notendop de geschiedenis van de held van Brantford zien. Maar ook andere sporthelden uit de regio hebben een plek gekregen. Een bijzondere en mooie plek, waar de jeugd perspectief geboden wordt.👌🏼

De laatste avond in Canada. Hoe kun je die beter invullen dan om naar een ijshockeywedstrijd te gaan!? Vanavond gaan we ...
12/11/2022

De laatste avond in Canada. Hoe kun je die beter invullen dan om naar een ijshockeywedstrijd te gaan!?

Vanavond gaan we met z'n allen naar het Meridian Centre in St. Catharins, vanuit Niagara Falls bezien een uur terug op weg naar Toronto maar aan de andere kant van Lake Ontario. Het Meridian Centre is de thuisbasis van de Niagara IceDogs, uitkomend in de OHL. Na eerder een AHL-wedstrijd bij de Toronto Marlies te hebben gezien nu dus een OHL-wedstrijd, waar jonge spelers tussen de 16 en 21 zich op het hoogste niveau ontwikkelen. De jonge gasten willen de kans grijpen om zich in de kijker te spelen bij NHL-teams (sommige zelfs al gedraft), dus dat beloofd wat voor de intensiteit van de wedstrijd...

Bij binnenkomst zijn zowel de IceDogs als ook hun tegenstander, de London Knights, al aan hun warming up begonnen. Er wordt door ons als toeschouwers drinken en wat te eten gehaald om vervolgens onze plek te gaan zoeken. We zitten op tijd als de Canadese 'Bucky' zijn rondjes rijdt over het ijs. Het is verder bijzonder hoe hier in Canada voor de start van de wedstrijd het volkslied wordt gezongen. Waar bij de Marlies ook het Amerikaans volkslied werd gezongen voor de Grifdins, horen we vanavond de live zangeres slechts het Canadese volkslied zingen.

De wedstrijd ontvlamt direct in de eerste periode. De teams zijn zicht- en merkbaar aan elkaar gewaagd. Dat maakt het vanavond lastig om tot scoren te komen. Kansen zijn er over en weer, al is er een miniem overwicht voor de London Knights tijdens de start van de wedstrijd. Nadat twee spelers met elkaar op de vuist zijn gegaan, komen de IceDogs wat los. In kansen komen ze zelfs gelijk in 'Schots On Goal'. Ondanks deze gelijkstand wordt er door London wel gescoord. Met een 0-1 achterstand zoeken de IceDogs de kleedkamer.

De strijd tijdens de eerste periode zet zich voort in de tweede. Het duurt het lang voordat de IceDogs iets terug doen. Pas in de 17e minuut wordt er gescoord. Maar niet veel later verslikt een van de spelers van de IceDogs zich in een tegenstander. Met een 'holding'-straf op zak staan de IceDogs met vier man op het ijs. Het met man en macht verdedigen is nog niet op gang gekomen of de puk ligt in het doel. Binnen 15 seconden volgt er een powerplay-goal. Een flinke tegenvaller! Dus met hetzelfde verschil als eerder worden door beide teams de kleedkamer opgezocht.

In de derde periode wordt nog één keer gescoord. Na 5 minuten volgt de gelijkmaker. Een opsteker voor de Niagara IceDogs! De puck vindt uiteindelijk het net nadat de keeper van de London Knights de puk, die net daarvoor de lat raakte, in eerste instantie weet weg te werken. Echter moest hij hier een katachtige beweging voor maken waarbij hij zijn stick kwijtraakt. Hij gooit deze over zijn doel en belandt op zijn rug. Hierdoor is hij niet op tijd en volledig terug in het doelgebied.

De gelijke stand blijft ook na het laatste fluitsignaal staan. Overtime dus! Daar duurt het 1 minuut en 7 seconden alvorens er gescoord wordt. De London Knights winnen de wedstrijd! De IceDogs druipen met hun staart tussen de benen af...

Na de wedstrijd twee bijzondere ontmoetingen:

Als eerste een man die al een aantal keren in Tilburg gespeeld heeft tijdens een internationale veteranen- en seniorentoernooien. Met enthousiasme vertelt de man over zijn ervaringen in het ijsportcentrum.

De tweede ontmoeting vindt plaats tussen een toeschouwer en een speler van de Trappers. De zoon van deze man speelde eerder tegen de Tilburg Trappers, toen een van de vorige lichtingen naar Canada afreisde. Het toeval wil dat deze man een shirt aanheeft van een oud-speler van de Niagara Falls: Thomas, Akil Thomas, #44. En wat daar zo bijzonder aan is: onze nummer 44 heet ook Thomas!? Zo tof!! Na de wedstrijd hebben is de eerdere ontmoeting even vastgelegd.

Morgen is het vroeg opstaan. Om 9:00u vertrekt de bus (helaas!) weer richting Toronto. We gaan wel nog wat cultuur snuiven én we rijden langs een bijzondere plek waar groot ijshockeyer ooit werd geboren...

Het laatste weekend herinneringen delen...Hier de een na laatste dag in Canada. Waarbij overdag de watervallen in Niagar...
12/11/2022

Het laatste weekend herinneringen delen...

Hier de een na laatste dag in Canada. Waarbij overdag de watervallen in Niagara centraal staan. Achter de watervallen en zelfs de boot op om zo dicht als mogelijk de watervallen te beleven!

Een avontuur werd het. Naast dat er al genoeg te zien is voordat we met de lift naar beneden gaat, is de verwondering groot als de jongens door de gangen heen struinen. Wat een lawaai maakt het water en wat kracht waarmee het water naar beneden klettert!

Naast het gangenstelsel is er ook een terras waarop je enorm dicht bij het einde van het 'Hoefijzer' komt. Een mooie plek voor foto's en selfies. Het vergezicht naar de brug en de twee watervallen aan Amerikaanse kant zijn prachtig. Boten varen aan en af, en een aantal spelers vertellen elkaar zin te hebben om op de boot te stappen. Het is duidelijk te zien dat je zomaar eens zeil nat zou kunnen worden.

Op weg naar de boot worden opnieuw poncho's uitgedeeld. Nu rode poncho's. Alleen al met deze poncho's zit de lol er goed in. Dennis heeft wat moeite het g*t te vinden, waar de kinderen met alle gemak hun poncho omslaan en met de touwtjes van hun capuchon spelen. Sommige ouders hebben hun gele poncho meegenomen en gebruiken deze om zichzelf nog meer te beschermen tegen het opstuivend water. Er is zelf één die een zwembroek aandoet!? Het schijnt iets met een 'bucketlist'-dingetje te maken hebben...

Op de boot vindt ieder zijn/haar plek. Er is voldoende ruimte om het brute geweld van het vallende en opstuivende water te ervaren. Wat nat worden we. En erg is het niet, omdat iedereen enorm onder de indruk is. Er wordt ondergaan, ervaren en het moment vastgelegd.

Bij terugkomst worden eerste ervaringen gedeeld. Voldaan en vol verwachting maken we ons op voor de laatste avond in Canada...

De wedstrijd in Dunnville!Deze week nog geregeld. Last minute. Niet minder gaaf... Coach Dennis en zijn liefde Sandy heb...
11/11/2022

De wedstrijd in Dunnville!

Deze week nog geregeld. Last minute. Niet minder gaaf... Coach Dennis en zijn liefde Sandy hebben alles op alles gezet om na het afzeggen van een team, omwille van 'geen toestemming', het team toch nog een wedstrijd te gunnen. Dennis ontmoette zelfs een oud-speler waar hij ooit in Canada zelf tegen speelde!? Nu een vader van één van de spelers van de Haldimand River Kings! Zij werden gevonden als tegenstander en beide teams zagen uit naar de wedstrijd.

Maar eerst: eten!

In Debb's Cuisine krijgen de teams een heerlijke maaltijd voorgeschoteld. Het is voor beide teams even wennen. De band die in Aurora vrij vlot is opgebouwd lijkt hier wat moeilijker tot stand te komen. Het in eerste instantie gescheiden eten wordt doorbroken: De coaches van beide teams ervoor zorgen dat de spelers door elkaar plaats nemen aan de verschillende tafels. Het opent het gesprek en ervaringen worden gedeeld.

Na het eten gaan beide teams in het donker op weg naar de ijshal, Dunnville Memorial Arena. Na het wachten tot de kleedkamer leeg is, kunnen de manschappen van Donders en Van Biezen zich gaan voorbereiden op de warming up. Op de parkeerplaats wordt de voorbereiding gestart. Een aantal jongens glijden uit door het gruis dat nog (of alvast) op de grond licht. Normaal ligt de temperatuur in Dunnville een stuk lager, waardoor het glad kan zijn. Nu is het, vooral ook omdat het donker is, voor de spelers van Trappers even oppassen.

Tussen de aankomst en de start van de wedstrijd wordt de Nederlandse vlag door iedere speler getekend. De River Kings tekenen de Canadese vlag. Later op het ijs worden ze aan elkaar overhandigd. Tilburg Trappers keert over een paar dagen dus terug naar Nederland met de Canadese vlag! Maar eerst nog de laatste zelf te spelen wedstrijd tegen de River Kings...

Op het ijs start Trappers voortvarend! Nog voor de helft van de eerste periode staat het 0-2. Met twee goals van Pieter van Dijk lijkt de toon gezet. Echter wordt het door matig uitverdedigen 1-2. De tegengoal lijkt voor sommigen mentaal iets te doen... Maar al snel maakt Van Dijk zijn derde van de avond. Qua score voor Trappers zit het er deze avond op.

De tweede en derde periode wordt er strijd geleverd, maar de mannen van Van Biezen en Donders lopen tegen straffen op. De frustratie groeit en Trappers speelt vooral een wedstrijd tegen zichzelf. Uiteindelijk wordt er verloren. De score is ergens wat geflatteerd. Enkele seconden na het laatste fluitsignaal wordt er nog een puk op keeper Smeulders geschoten, iets dat niet past bij de uitslag. De gemoederen lopen hoog op.

Na een cooling down in beide kleedkamers wordt de grotendeels sportieve avond gezamenlijk afgesloten. Shirts worden uitgedeeld en ook de Trappers nemen een kleinigheidje in ontvangst!

Het zelf spelen en trainen zit er in Canada helaas op. Morgen nog de watervallen van dichtbij beleven en...!?🤘🏼

In het tweede hotel was het iedere ochtend 'ontbijt with a view'. Niet op de watervallen, wel op: ijshockey! Al dagen la...
07/11/2022

In het tweede hotel was het iedere ochtend 'ontbijt with a view'. Niet op de watervallen, wel op: ijshockey! Al dagen lang worden er eieren met spek of worst en aardappels als ontbijt geserveerd. Heel eerlijk, de jongens krijgen zin in iets anders. Maar met ijshockey op de achtergrond worden ze toch wat afgeleid.

Voordat de jongens hun vrije middag invullen in de speelhallen in het centrum van Niagara Falls, rijdt de bus eerst richting Lake Erie. Het water uit dit grote meer stroomt uiteindelijk over de watervallen op weg naar Lake Ontario, het meer waar ook Toronto aan ligt. De bus rijdt naar het park waar ook het monument Mather Arch in staat. De aandacht gaat echter uit naar het meer en het zicht op de Amerkaanse stad Buffalo.

De snijdende kou van de wind maakt het bezoek aan Lake Erie tot 'kort maar krachtig'. Waar het de afgelopen dagen lekker weer is geweest (lees: zonnig en warm, niet 'normaal' voor deze tijd van het jaar), is er vandaag een grote kans op regen. Gelukkig gaan de mannen naar Clifton Hill en zullen ze voornamelijk binnen zijn... (Beelden hebben zij zelf.)

De meeste moeders, en één vader vermaken zich met een wijnproeverij. Of zij onder dit bericht beelden delen is maar de vraag. Gezellig was het, hebben we van horen zeggen.

Vanavond eten en een wedstrijd in Dunnville.🤘🏼

Niagara by night!
07/11/2022

Niagara by night!

Bij aankomst in Niagara Falls wordt de bus geparkeerd voor de lunch. Onze reisleider Paul had al eerder verteld dat Amer...
05/11/2022

Bij aankomst in Niagara Falls wordt de bus geparkeerd voor de lunch. Onze reisleider Paul had al eerder verteld dat Amerika aan de andere kant van de brug lach. Evenals de watervallen aan Amerikaanse kant: de American Falls en de Bridal Veil Fall. Het 'Hoefijzer', de waterval aan Canadese kant, ligt een kilometer verderop. De watervallen en het water scheiden Canada met Amerika.

Maar de lunch moet heel even wachten, want natuurlijk is iedereen enorm benieuwd naar de watervallen. De straat wordt voorzichtig overgestoken. Op de doorgaande weg, waar in Nederland auto's 'iets' harder zouden rijden dan hier, wordt rekening gehouden met elkaar. Op deze toeristische plek weten de mensen in de auto het perspectief te nemen van de toeristen. Verblind door de schoonheid van de natuur lijken de Canadezen vanuit nature rekening te houden met elkaar.

De beelden spreken voor zich. De duim van Tim verklapt de schoonheid van het vele water dat beneden op de rotsen klettert. Het geluid dan de waterval is oorverdovend. En de nodige selfies en groepsfoto's worden gemaakt voor de lunch.

Op z'n Canadees krijgen we een drie-gangenlunch opgediend. In het restaurant vastzittende winkeltje worden nog wat petjes, mutsen of (ijshockey)shirts gekocht. Goed gevuld rijdt de bus een kilometer verder. Op weg naar het Hoefijzer. Sommigen herkennen het slechts van de beelden. Anderen misschien van de film Superman. De verwondering was groot. Zo dicht bij een waterval maakt je als mens wat klein. Tegelijkertijd werd de waterval met Superman in het hoofd wat als klein ervaren. Desalniettemin keek iedereen zijn/haar ogen uit! Wat een natuurkracht. Wat een hoeveelheid aan water...

Weetjes: 90% van het water bij de watervallen stroomt via het Hoefijzer de rivier in, het Hoefijzer is 671 meter breed, de hoogte van de waterval is 53 meter en in het midden dan het Hoefijzer is het 3 meter diep.

De rest van de middag en avond zijn zelf in te vullen. Zo zijn er mensen die een restaurant zoeken met oog op de watervallen, sommigen gaan richting het Casino en weer anderen duiken Ho***rs in. Voor ieder wat wils.

Morgen een middag Niagara Falls in waar de jongens 'het pretpark', de tourist trap, instappen en de wedstrijd tegen het tweede team deze reis: de Haldimand River Kings. Deze wedstrijd wordt in Dunnville gespeeld en voorafgaand eten de jongens wat met elkaar.🤘🏼

Gisteren ontvingen we bericht uit Canada: Het Trappers Goes Canada-team staat in de krant! Wat ontzettend tof. Wat een e...
04/11/2022

Gisteren ontvingen we bericht uit Canada: Het Trappers Goes Canada-team staat in de krant! Wat ontzettend tof. Wat een ervaringen. Wat een reis toch.🤘🏼

Jullie hadden het ontwerp van de wedstrijdpakken nog te goed! Brandworks heeft dit ontwerp voor het gemaakt. We zijn hen...
02/11/2022

Jullie hadden het ontwerp van de wedstrijdpakken nog te goed! Brandworks heeft dit ontwerp voor het gemaakt. We zijn hen enorm dankbaar voor dit fantastische ontwerp!!

Nog mooier waren trouwens de gezichten van de spelers, trainers en coaches van de clubs waar de Trappers tegen speelden. De blik van verwondering en de 'Wauw!' die hen ontviel waren onbetaalbaar. Want zeg nou zelf, hoe vet staan de mannen erbij!?

Naast Brandworks prijken trouwens ook andere sponsoren op het wedstrijdtenue, waarvoor dank:
Voorn Installatietechniek
ICTSlim
Tricorp
Dennis Donders Tegelwerken

Allemaal hebben ze een bijdrage geleverd. En niet te vergeten: Lion Stone. Ook hen zijn we dankbaar, want zij sponsorden de rugtassen waarin de tenues, jassen en hoodies werden meegenomen! Dankzij hen had het team een top-uitatraling. Veel mensen viel direct op dat het moest gaan om een ijshockeyteam. Op straat werden de jongens regelmatig aangesproken door de aardige en nieuwsgierige mensen in Canada.

BEDANKT SPONSOREN!!🙏🏻

Adres

Tilburg

Website

Meldingen

Wees de eerste die het weet en laat ons u een e-mail sturen wanneer Tilburg Trappers Goes Canada 2022 nieuws en promoties plaatst. Uw e-mailadres wordt niet voor andere doeleinden gebruikt en u kunt zich op elk gewenst moment afmelden.

Snelkoppelingen

Delen

Type