14/05/2025
13 mei 2025– ergens rond het middaguur
Calahonda Beach, Mijas Costa 🇪🇸
We zijn twee uur onderweg.
Aziz zijn slee zit vol — met plastic en blik.
Dit strand?
Het zou schoon zijn, zeggen ze.
Een strand voor zonaanbidders, joggers, families.
Schoon?!
Wij vullen twee Pullka’s met restjes rotzooi.
Alles wat niet zandkleurig was, lichtte op als alarm.
Bloemen? Plastic.
Gras? Plastic.
Een vreemd voorwerp? Plastic.
Mijn hart breekt.
Niet dramatisch. Niet luid.
Maar zachtjes.
Zout drupt van mijn wimpers — ongezien,
want Aziz kan er niet tegen als ik huil.
Dus loop ik meters achter hem.
Met mijn zak — gekregen van twee, ons dankbare, vrouwen
die de kust hier letterlijk schoon harken en vegen.
Ze heetten Hannah en Arabia. Twee ‘werkloze’,
en dus te werk gestelde (?) Marokkaanse vrouwen.
Ze vroegen wat we hier deden,
met onze Pullka’s,
op een zogenaamd schoon strand.
“Jullie moeten in Marokko zijn,”
zeiden ze in het Arabisch.
Gelukkig had ik Aziz bij me —
die hun taal verstond en sprak. “We hebben ze een dag vrij gegeven Pauline” zegt hij daarna tegen mij
Ik laat de zee mijn tranen dragen.
Als een offer.
Als een gebed.
Voor een aarde die roept om herstel.
Op zoveel fronten.
Hannah komt terug gehold en drukt ons aluminium folie in handen. Net op het moment dat ik trek begin te krijgen. *PullkaPlaya kost energie*. Er in verpakt zit een Marokkaanse lekkernij. Aziz glundert. Ik ook (weer). En zo eten we staand stil onze welverdiende ‘Pullka Picknick’ als een geschenk uit de hemel.
Tekst:
Pullka Playa Cleanup Team: &
🇪🇸
