25/12/2025
Van harte gefeliciteerd Rini Wagtmans met je negenenzeventigste verjaardag!
De Gele Truidrager die vanwege hartproblemen vroegtijdig zijn actieve wielercarrière moest afsluiten maar wellicht het grootste `wielerhart` van ons land heeft.
Geboren in het wielermekka van Nederland, het Brabantse Sint Willebrord, kwam Rini al vroeg in aanraking met de wielersport. Als klein menneke zag hij regelmatig coureurs van naam bij hem thuis over de vloer komen om door zijn vader gemasseerd te worden. Zo ook Wout Wagtmans, Wim van Est, Jo de Roo en Piet Rentmeester. Wanneer hij op een dag om een boodschap gestuurd wordt, mag hij van een wat kleiner van postuur zijnde renner zelfs de racefiets even lenen. Zou zo maar kunnen zijn dat hij mede daardoor met het “wielervirus” besmet is geraakt!
Op dertienjarige leeftijd kreeg Rini van eerder genoemde Piet Rentmeester een koersframe. Wim van Est zorgde dat er een stuur op kwam en van neef Wout kreeg hij het zadel en een stel wielen. Zo kon hij, hoewel hij lid was van de plaatselijke voetbalvereniging Rood-Wit, gaan trainen voor het wielrennen. Bij de aspiranten categorie heeft hij nog op de gekregen fiets gereden. Rini zag in een wielercarrière wel toekomst en besloot hard te gaan trainen en voor de wielersport te gaan leven. In de ronde van Rucphen behaalde hij als nieuweling zijn eerste overwinning. Er volgden er nog 21. In 1965 werd hij op achttienjarige leeftijd amateur. Het geld dat verdiend werd met zijn drie banen (bakkersknecht, krantenbezorger en `ophaler`van spinazie) werd op het spaarbankboekje gezet. Zijn supportersclub, geleid door Frie Thijs, zorgde voor een fiets. In zijn eerste amateurjaar nam bondscoach Joop Middelink hem mee naar het wereldkampioenschap in San Sebastian en het jaar daarop mocht hij voor zes weken mee naar het leerzame pré-olympisch toernooi in Mexico. In 1966 en 1967 reed Rini de Ronde van de Toekomst met etappewinst in Montluçon. In 1968 tekende hij zijn eerste profcontract bij Willem II onder leiding van Ton Vissers, omdat die ploeg slagvaardiger was dan de Franse Pelforth ploeg waar zijn idool Jan Janssen reed. Hij was meteen dat jaar, geselecteerd door de Nederlandse ploegleider Ab Geldermans, om kopman Jan Janssen bij te staan in de Tour de France, ware het niet dat Rini geveld werd door een longontsteking. We kennen allemaal de afloop: Jan wint de Tour van `68 en Rini klopt hem in het criterium Acht van Chaam. Vele jaren terug is dit voorval gelukkig weer bijgelegd.
In de door Eddy Merckx gewonnen Tour de France van 1969 debuteerde Rini met een prachtige zesde plek in de eindrangschikking. In 1970 bedacht Rini samen met zijn ploegmaats de tactiek om op de sintelbaan van Montpellier zijn eerste etappe te winnen. Zo geschiedde. Bij de finish in Parijs stond Rini op de vijfde stek. Het jaar daarop reed hij aan de zijde van de Grote Eddy Merckx in de Molteni ploeg, hetgeen hij zag als de beste leerschool om nadien ook ergens kopman te worden. Na het tweede deel van de etappe in drieluik werden zowel Merckx als Wagtmans overvallen door de Tour directeur die de Gele Trui kwam overhandigen aan...... “Monsieur Wagtmans”! Zo werd Rini een van de negentien Nederlanders die in het rijtje staat van Gele Truidragers, iets bijzonders en unieks wat Eddy Merckx hem duidelijk maakte met de woorden: “Geniet ervan want deze trui verandert je leven”
Nadat hij de trui, enigszins opzettelijk, in deel drie verloor aan kopman Eddy, behaalde hij twee dagen later de dagzege in Nancy.
In 1972, in het shirt van Goudsmit-Hoff, behaalde hij voor de derde keer een etappezege. Zijn terugkeer bij ploegleider Ton Vissers van de Canada Dry ploeg in 1973 werd wreed verstoord door gezondheidsproblemen. Rini’s hart was niet meer in staat om topsport te bedrijven en zo was hij renner af!
Later is hij onder meer ploegleider geweest bij de ploeg Freetime en de Union ploeg.
De KNWU benoemde hem in 1978 tot bondscoach.
In zijn maatschappelijke carrière zegt hij, terecht, dat hij meer gepresteerd heeft dan in zijn wielercarrière. Naast zijn zakelijk bestaan heeft hij op velerlei manieren contact gehouden met de wielrennerij. Wat te denken van zijn contacten met en inspanningen voor de Kazakstaanse wielerbond en de Astana wielerploeg. Ook in ons land is Rini al vele jaren de drijvende kracht achter de realisatie van een Nationaal Wielermuseum. Als adviseur van de Stichting Hart voor de Wielersport is de intentie om volgend jaar in Etten-Leur de deuren van het museum in het pand van het oude Raadhuis te openen.
Gerust kan gesteld worden dat niet alleen deze stichting maar ook Rini Wagtmans zelf een “Hart voor de wielersport” heeft.
We wensen hem proficiat met zijn negenenzeventigste verjaardag die hij in het zonnige Florida viert.
