13/01/2020
De laatste dagen zijn aangebroken. Gisteren een roadtrip over het eiland gedaan met drie andere vrijwilligers, we zijn naar de lifejacket graveyard geweest. Als je daar staat zie je al die reddingsvesten maar je kunt je gewoon niet beseffen welke verhalen daarachter schuil gaan. Op de foto zie je slechts een van de twee bulten met vesten. Ik vond het overweldigend. Vandaag mijn laatste dag op de campus in Kara Tepe, een dagje in de shop veel gezinnen nieuwe kleren helpen uitzoeken. ‘smiddags was er een tolk (zelf “resident”) die hielp en vroeg hoelang ik nog bleef, ik besefte me toen ineens dat ik moest gaan zeggen dat ik woensdag weer naar huis ga. Hoewel ik er heel erg naar uitkijk om weer naar huis te gaan voelt het ook enorm kl**en om doei tegen ze te zeggen zonder ze uitzicht te kunnen geven op iets. Terwijl ik weer terug ga naar mijn zekerheden. Ik heb hem aangekeken, geglimlacht, hem bedankt voor de goede hulp, gezegd dat hij een mooi goed mens is en dat ik hem het allerbeste gun. Verder wist ik niks meer te zeggen.... Morgen voor de laatste keer naar de Olive Grove, hopelijk nog een paar tenten bouwen en misschien nog weer afval opruimen en dan zal ik ook dat achter me moeten laten voor nu. Ik gun iedereen de ervaring die ik hier heb mogen hebben bij Movement on the Ground. Je krijgt de diverse kanten van de crisis te zien en je leert wat meer over de situatie en wat wij er misschien aan kunnen doen. Sowieso lief zijn voor elkaar en elkaar niet zo kapot maken....