27/08/2025
In den ouden tijd, toen men de uren nog telde met zandlopers en zonnewijzers, woonde in een gemoedelijk stadje een geleerd man, genaamd Professor Albert R. Pedia.
Hij was een wonderlijk figuur, met bril op den neus. Doch bovenal had hij een grooten drang om het geheim der tijd te doorgronden.
Nu had het dorpje een grote kerkklok, die altijd de uren sloeg, zóó dat de mensen wisten wanneer zij werken of rusten moesten. Maar al wekenlang stond die klok stil. Geen enkele slag weerklonk meer over de daken; de wijzers wezen immer hetzelfde uur, alsof de tijd zelf den adem inhield.
De dorpelingen fluisterden onrustig:
“Wat is er met den tijd gebeurd? Zal hij ooit weer verdergaan?”
Daarop glimlachte de professor geheimzinnig. “De tijd staat nimmer stil, al lijkt het soms zoo,” sprak hij. En twee weken vóórdat zijn groote onthulling zou plaatsgrijpen, verscheen er een klein filmpje – niet op perkament, noch met een trommelslager aangekondigd, maar op de wonderlijke toverlantaarn der nieuwe eeuwen: de sociale media!
Het filmpje beloofde iets groots. En toen eindelijk de dag kwam, begreep men: de stilstaande kerkklok had slechts gezwegen, opdat men zou leeren luisteren. Want de professor toonde dat de tijd wel voortgaat, doch dat men zelf bepalen kan hoe men hem beleeft.
Zoo leerde hij de menschen dat de stilte soms meer spreekt dan duizend klokslagen, en dat wie oplet, reeds in het heden een glimp ziet van de toekomst.
