23/08/2015
Een bijzondere afscheidsmiddag beleefd, met (een groot deel) van de Tagore vrijwilligers die ons initiatief zo trouw en betrokken hebben gesteund de afgelopen periode. Wat is er veel goeds en moois en leerzaams om op terug te kijken... het was een supermiddag, genoeglijk en leuk, met wat live muziek van Allert, toespraakjes een toast en lekker eten...nog even..en het charmante kerkje gaat over in andere handen. Het zij zo, ons pad gaat weer verder.
Maar we zijn dankbaar voor de afgelopen tijd..
Een van de vrijwilligers droeg dit gedicht van Tagore voor ter opening van de Indiase dis :
In deze schone wereld wil ik niet sterven,
maar leven te midden van de mensen, een plaats vinden in dit zonlicht,
in de bloeiende wouden, in het hart van al wat leeft.
onophoudelijk spelevaart over heel het aardrond
het leven met zijn steeds weerkerende golven,
van verbintenis en scheiding, lach en traan.
met het weven van liederen van verdriet en blijdschap
zou ik een onsterfelijk rijk willen bouwen.
Mocht dat mislukken dan hoop ik mijn recht te kunnen doen gelden
op een stoel in jullie midden, zolang ik leef,
terwijl ik liederen componeer
als altijd verse bloemen, die jullie plukken in de ochtend stond
en midden op de dag.
Aanvaard die bloemen met een glimlach
en werp ze weg
wanneer ze verwelken en sterven.
Tagore
