20/05/2026
Pelgrimstocht dead men walking
Als wandelstokkenmaker probeer ik altijd het verhaal van de reiziger, de pelgrim te vangen en dit in de wandelstok te verwerken. Ditmaal kreeg ik een bijzondere opdracht. Een pelgrimsstaf voor mensen die gaan lopen terwijl ze eigenlijk hun leven willen beëindigen.
Hierbij mijn gedachtenspinsels.
Deze staf begint onderin.
Daar waar het vastzit.
Waar geen richting meer zichtbaar is.
Waar alles zich ophoopt tot een knoop die niet meer te ontwarren lijkt.
Onderaan krioelen lijnen door elkaar, dicht op elkaar gedrukt, donker, verstikkend bijna. Ze kruisen, botsen, lopen dood. Er is geen boven of beneden meer te herkennen. Dit is het punt waarop beweging geen vooruitgang meer lijkt, maar herhaling. Waar uitzicht ontbreekt. Waar je niet weet of er nog een weg is.
Maar zelfs hier blijven de lijnen bestaan.
En heel langzaam begint er iets te verschuiven.
Niet ineens, niet spectaculair.
Maar nauwelijks merkbaar ontstaat er ruimte tussen wat eerst vastzat.
Een kleine opening. Een beetje licht.
Alsof de weg niet gevonden wordt, maar zich vormt terwijl je blijft gaan.
De wirwar wordt minder dicht. Het donkere wordt lichter.
Wat eerst alleen maar knoop was, begint richting te krijgen.
En dan, bijna ongemerkt, komen er drie lijnen vrij.
Ze breken niet los met kracht, maar vinden hun weg naar boven.
Eerst nog aarzelend, zoekend, niet recht.
Maar ze bewegen. En dat is genoeg.
Langzaam worden ze stabieler. Rustiger. Rechter.
Niet omdat alles helder is, maar omdat er iets gegroeid is: richting.
Halverwege de staf krijgen deze drie lijnen hun vorm in geloof, hoop en liefde.
Geloof: Als doorgaan zonder zicht.
Hoop: Als het vermogen om licht te blijven zoeken.
Liefde: Als wat blijft dragen, ook in het donker.
Deze drie komen niet van buiten.
Ze groeien uit de knoop zelf.
Uit het vastzitten. Uit het geen uitzicht hebben.
En helemaal bovenop de staf rust een steen.
Eenvoudig. Aanwezig. Als statement. Misschien wel als monument.
Zo wordt de staf een weg in hout.
Van vastzitten naar beweging.
Van duisternis naar ruimte.
Van knoop naar richting.
En elke stap herhaalt dat begin
Ze bewegen, en dat is genoeg.
Meer weten over deze bijzondere tocht of misschien wel zelf meelopen? Je vindt meer informatie via: http://sinaas.blogspot.com/2025/10/placebo-protocol-in-plaats-van.html
