07/02/2020
http://amsterdammervanhetjaar.nl/chris-belloni/
Chris Belloni, een van onze genomineerden, is er even voor gaan zitten. Krijgt hij jouw stem? Je leest zijn verhaal hier!
Chris heeft net even tijd voor een interview tussen 2 buitenlandse reizen door waar hij voor zijn Stichting Art.1 naar toe moet. Hij is genomineerd voor Amsterdammer van het Jaar voor het organiseren van het jaarlijks terugkerende International Q***r & Migrant Film Festival in Amsterdam. Dit festival richt zich op seksuele diversiteit in migrantengemeenschappen en onderscheidt zich van andere door ‘de brutaliteit van dingen zichtbaar te maken die schuren en relevant zijn’’, schetst Chris.
Het festival is afgelopen december voor de vijfde keer georganiseerd en het zet Amsterdam op de kaart, volgens Chris. Het wordt altijd rond 10 december de dag van de human rights gehouden. ´Er is film, debat, verdieping en natuurlijk een feestje. Wat begon als een festival voor vooral nieuwkomers in Oudwest is uitgegroeid tot een landelijk multidisciplinair event. We zijn een stem voor mensen die je minder hoort in de gangbare media.´ Art.1, vernoemd naar de artikel 1 van de grondwet gelijke behandeling en discriminatieverbod, krijgt subsidie van het Amsterdam Fonds voor de Kunst, het Fonds 21 en het VSB fonds.
Er worden filmmakers uitgenodigd om te spreken tijdens het festival, er is een openingsdiner met vluchtelingen aan lange witte opgedekte tafels. ´Er worden kritische en heftige debatten gevoerd. Onderwerpen zoals hoe de IND omgaat met lhbt-vluchtelingen en wie spreekt er over wie in de lhbt. Vluchtelingen die hier om hun seksuele oriëntatie naar toe komen, ervaren hoe open weer hier over praten. Ook zijn we niet te beroerd om onszelf te ondervragen. Zijn we bijvoorbeeld wel q***r en migrant genoeg?’
Chris is op veel film-, human rights- en lhbt-festivals geweest waar niet altijd even goed de diversiteit is laten zien, naar zijn smaak. ‘In het algemeen worden dit soort festivals georganiseerd door witte homo-mannen, dat van ons door mensen die bij ons vrijwilliger zijn of werken en die zich vereenzelvigen met onze stichting. Afgelopen keer hebben we 55 aanmeldingen gekregen van vrijwilligers, mannen, vrouwen met allerlei verschillende culturele achtergronden. Het festival wordt echt gedragen door een veelkleurig palet aan Amsterdammers, nieuwkomers en iedereen met een eigen perspectief en met 2 benen midden in de actualiteit en de maatschappij en de Amsterdamse samenleving staat. Mensen uit Syrië en Irak bijvoorbeeld kijken heel anders naar q***r. Hun zienswijze is even welkom als die van ieder ander.’
Ook al is het festival afgelopen jaar voor de vijfde keer gehouden, Chris is eigenlijk nu pas tevreden over de kwaliteit. ‘We zijn begonnen als een saai festival met film en debat. Dit jaar zijn we er voor het eerst in geslaagd om kwalitatief interessante films te vertonen en de brug te slaan met q***r-communities. We zijn een platform voor cultureel geïnteresseerde migranten en nieuwkomers en we zijn in staat om al die communities te bedienen met ons festival.’
Intussen is Art.1 meer dan een organisator van een filmfestival geworden. ‘We worden in Amsterdam gevraagd om mee te denken over diversiteitsvraagstukken en filmprogrammering. We zijn nu verankerd in het culturele veld en dat geeft een positieve bevestiging op dat we goed bezig zijn.’ Daarnaast wordt Chris als directeur van Art.1 regelmatig ingehuurd door het ministerie van Buitenlandse Zaken om projecten te doen voor de emancipatie van homo- en lhbt-rehcten in het buitenland. Zo is hij al in Kosovo, Albanië, Servië, Macedonië en Azerbeidzjan geweest om daar een project op te zetten en hetzelfde doet hij momenteel in Paramaribo. Samen met lokale activisten, journalisten en mensen die strijden voor gelijkheid van man en vrouw werkt hij daar aan een eerste filmfestival. Het project in de Balkan duurde zo’n 2 jaar. Er zijn films en podcasts gemaakt, er was storytelling-theater en er werd samengewerkt met lokale mensen die onder druk staan in hun land. Natuurlijk eindigde het project met een festival.
Op de middelbare school was hij een schuchter jongetje. Dat juk heeft Chris van zich af gegooid door te reizen in het verre oosten. Van dat schuchtere jongetje is dan ook niets meer terug te vinden. Hij heeft zelf twee spraakmakende documentaires gemaakt over homoseksualiteit: ‘I am gay and muslim’ en de ‘Turkse boot’. Hij zorgde er voor dat in 2012 voor de allereerste keer een boot met Turkse homoseksuelen meedeed aan de Gay Pride 2012. ‘Ik doe dit allemaal deels vanuit mijn professionaliteit en deels uit mijn hart’, verklaart Chris zijn bezigheden. Ook al is hij geboren in Haarlem, hij voelt zich Amsterdammer, immers hij woont er al jaren. Hij voelt zich dan ook vereerd dat hij is genomineerd voor Amsterdammer van het Jaar.
Tekst: Titia Hartvelt. Beeld: Jurre Rompa
