22/08/2026
အချိန်က ညရှစ်နာရီကျော်ကာစ ..
အိမ်ခေါင်မိုးပေါ်ဆီကမိုးရေစက်တဖြောက်ဖြောက်သံကြားမှာ ကိုသာဝ တစ်ယောက် ဟင်း .. ကနဲ သက်ပြင်းချကာ ညနေတုန်းက လမ်းထိပ်ဘုံဆိုင်ဆီကဝယ်လာတဲ့ အရက်ဖြူပုလင်းကိုမော့သောက်လိုက်ပါတယ်။ အရက်ရဲ့အရှိန်နဲ့ရီဝေနေတဲ့မျက်ဝန်းတွေဆီမှာ သေချာကြည့်ခဲ့ရင်တော့ဝေ့သီနေခဲ့တဲ့မျက်ရည်စတွေကိုတွေ့မြင်ရမှာပါ။ ဆေးပေါ့လိပ်တိုကိုမီးညှိရင်း ပုဆိုးခါးကြားလိပ်ထားတဲ့ ငွေအချို့ကိုရေတွက်လိုက်ပြန်ပါတယ်။ ဟင်း .. ဆိုတဲ့သက်ပြင်းသံနဲ့အတူ မှန်ကွဲရာဗရပွဖြစ်နေတဲ့ ဖုန်းမျက်နှာပြင်ကိုငေးရင်း ကိုသာဝရဲ့အမူအရာဟာ စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြစ်နေခဲ့ပြီး နောင်တတွေ ၊ နာကျင်မှုတွေနဲ့အတူအံကိုတင်းတင်းကြိတ်နေခဲ့ပြန်ပါတယ်။
ကိုသာဝ ဟာ ဆင်ခြေဖုံးရပ်ကွက်တစ်ခုရဲ့လမ်းကြားစျေးလေးတစ်ခုကို အမီပြုပြီး အနှေးယာဉ်အငှါးလိုက်တဲ့သူတစ်ဦးပါ။ အရင်ကအိမ်ထောင်ရှိခဲ့ပေမယ့် သားသမီးရတနာမထွန်းကားခဲ့လို့ သံယောဇဉ်အထူးအထွေမရှိတဲ့ ကိုသာဝဟာ လွန်ခဲ့တဲ့နှစ်အနည်းငယ်မှာပဲ အိမ်ထောင်ကွဲခဲ့ပြီးဘဝကိုတစ်ဦးထဲဖြတ်သန်းနေခဲ့တာပါ။ မနက် မနက်ဆို အစောပိုင်းစျေးခင်းချိန်အမီ အနှေးယာဉ်နဲ့ကုန်စည်တွေပို့ဆောင်အပြီး လမ်းထိပ်ဘူတာရုံနားက လက်ဖက်ရည်ဆိုင်မှာအေးအေးဆေးဆေးလက်ဖက်ရည်သောက်ရင်း မိတ်ဆွေတွေနဲ့အချိန်ဖြုန်းလေ့ရှိတက်သူပါ။ အနှောင်အဖွဲ့မရှိတဲ့ ကိုသာဝ အတွက်တော့ ဘဝဟာ ပူပင်သောကနည်းပြီး ပျော်ပျော်နေတက်သူလို့ အများကအသိအမှတ်ပြုကြပါတယ်။
ညနေတုန်းကအထိ ကိုသာဝ ကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါးရွှင်ရွှင်ပျပျနဲ့တွေ့နေရခဲ့တာပါ။ စျေးထောင့်နားကအရက်ဖြူဆိုင်မှာ အနီးအနားဆောက်လုပ်ရေးလုပ်ငန်းခွင်က လုပ်သားအချို့နဲ့အတူ တစ်ခွက်တစ်ဖလားကစ်ရင်း အရက်ဝိုင်းထဲမှာ ကိုသာဝတစ်ယောက် အာဘောင်အာရင်းအသန်းဆုံးဖြစ်နေခဲ့တာပါ။ သောက်ရင်းစားရင်း စကားကလည်းကောင်း သောက်ရလည်းဝပြီဆိုကာမှ ကိုသာဝ ဝိုင်းကထကာ အိမ်ပြန်ခဲ့ပါတယ်။ ညအခါရေချိန်မကိုက်မှာစိုးတာကြောင့် လမ်းထိပ်မှာနောက်ထပ်တစ်လုံးထပ်ဆွဲခဲ့လိုက်ပြန်ပါသေးတယ်။
အိမ်ပြန်ရောက်တဲ့အခါမှ ကိုသာဝ ခါတိုင်းလိုရေမချိုးနိုင် ၊ အနှေးယာဉ်ကို မသိမ်းနိုင်ဘဲ အိပ်ကပ်ထဲကဖုန်းအကွဲလေးကိုကြည့်ရင်းအချိန်တွေကုန်နေခဲ့ပါတယ်။ ညနေက မှောင်သည်ထက် မှောင်လာခဲ့ပြီးနောက်မှာတော့ ကိုသာဝ တစ်ယောက်ဖုန်းကိုကြည့်ရင်း ဂနာမငြိမ်ဖြစ်လို့နေပါပြီ။ " တောက် “ ခေါက်သံပြင်းပြင်း ခေါက်ရင်း မျက်ရည်စက်အချို့ ပေါက်ခနဲ့ ကျလို့လာပါတယ်။
ကိုသာဝ တစ်ယောက် ဟင်း .. ကနဲ သက်ပြင်းချကာ ညနေတုန်းက လမ်းထိပ်ဘုံဆိုင်ဆီကဝယ်လာတဲ့ အရက်ဖြူပုလင်းကိုမော့သောက်လိုက်ပါတယ်။ အရက်ရဲ့အရှိန်နဲ့ရီဝေနေတဲ့မျက်ဝန်းတွေဆီမှာ သေချာကြည့်ခဲ့ရင်တော့ဝေ့သီနေခဲ့တဲ့မျက်ရည်စတွေကိုတွေ့မြင်ရမှာပါ။ ဆေးပေါ့လိပ်တိုကိုမီးညှိရင်း ပုဆိုးခါးကြားလိပ်ထားတဲ့ ငွေအချို့ကိုရေတွက်လိုက်ပြန်ပါတယ်။ ဟင်း .. ဆိုတဲ့သက်ပြင်းသံနဲ့အတူ မှန်ကွဲရာဗရပွဖြစ်နေတဲ့ ဖုန်းမျက်နှာပြင်ကိုငေးရင်း ကိုသာဝရဲ့အမူအရာဟာ စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြစ်နေခဲ့ပြီး နောင်တတွေ ၊ နာကျင်မှုတွေနဲ့အတူအံကိုတင်းတင်းကြိတ်နေခဲ့ပြန်ပါတယ်။
မျက်နှာပေါ်မှာ အံဩမှင်သက်မှု ၊ မယုံကြည်နိုင်မှုတွေက အထင်းသား ။ ကြေကွဲမှု ၊ နာကျင်မှုနဲ့ ရှက်ရွံ့သိမ်ငယ်မှုတွေက အတိုင်းသား .. မျက်ရည်စတွေနဲ့အတူပေါ့ ..
လက်ထဲကဖုန်းကိုကြမ်းပြင်ပေါ်ချလိုက်ပါတယ်။ ဖုန်းမျက်နှာပြင်အကွဲလေးပေါ်မှာတော့ "ဟူးလ်စီးတီး ၂ -၀ မန်ချက်စတာယူနိုက်တက် " ဂိုးရလဒ်လေးက မထင်ရှားပေမယ့် မြင်သာလို့တော့နေပြန်ပါတယ်။
ကိုသာဝ မျက်နှာပေါ်မှာ အံဩမှင်သက်မှု ၊ မယုံကြည်နိုင်မှုတွေက အထင်းသား ။ ကြေကွဲမှု ၊ နာကျင်မှုနဲ့ ရှက်ရွံ့သိမ်ငယ်မှုတွေက အတိုင်းသား ..
ညနေက ဘုံဆိုင်မှာ လေကျယ်ခဲ့မိတာ ကိုသာဝ သောက်ရှက်ကွဲပါပြီ ။ "မန်ယူပြန်လာပြီကွ ဒီနှစ်တော့ချံပီယံပဲ “ လို့ အာဘောင်အာရင်းသန်သန်ပြောမိခဲ့တာတွေကို တွေးရင်း မျက်နှာတစ်ခုလုံးနီမြန်းလို့နေခဲ့ပြန်ပါတယ်။
မနက်ဖြန်ဆို ကိုသာဝ လက်ဖက်ရည်ဆိုင်မထိုင်ဖြစ်လောက်ပါဘူး။ ဆိုက်ကားလည်း မထွက်ဖြစ်လောက်တော့ပါဘူး … ဘယ်သူမှ မပိတ်လည်း ကိုသာဝတော့ ဂိတ်ပိတ်ပါတယ် ။
🙄
