18/07/2026
Υπάρχουν στιγμές που ο πολιτισμός μιας κοινωνίας δεν κρίνεται στις γιορτές και στις διακηρύξεις της. Κρίνεται στον τρόπο που αντιμετωπίζει τους ανθρώπους της στις πιο δύσκολες στιγμές.
Ο Θοδωρής ήταν 20 ετών. Δεν ήταν «ένα περιστατικό». Δεν ήταν «ο αυτιστικός που πυροβολήθηκε». Ήταν ένας νέος άνθρωπος που είχε το αυτονόητο δικαίωμα να ζει, να κινείται, να υπάρχει στον δημόσιο χώρο όπως όλοι μας.
Ο θάνατός του δεν μας καλεί να πάρουμε απλώς θέση απέναντι σε ένα τραγικό γεγονός. Μας καλεί να αναρωτηθούμε τι είδους κοινωνία οικοδομούμε όταν η διαφορετικότητα αντιμετωπίζεται ως κάτι που πρέπει πρώτα να εξηγηθεί, να δικαιολογηθεί ή να ελεγχθεί, αντί να γίνεται κατανοητή και σεβαστή.
Σε μια κοινωνία που συχνά μιλά για συμπερίληψη, εξακολουθούμε να θεωρούμε αυτονόητο ότι κάποιοι άνθρωποι πρέπει να αποδεικνύουν ότι έχουν δικαίωμα να βρίσκονται εκεί όπου βρίσκονται. Να κυκλοφορούν. Να συμπεριφέρονται διαφορετικά. Να μην ανταποκρίνονται με τον τρόπο που περιμένουμε. Να υπάρχουν.
Το ερώτημα δεν είναι μόνο τι συνέβη εκείνη τη νύχτα. Το ερώτημα είναι αν είμαστε διατεθειμένοι να αναγνωρίσουμε ότι η γνώση, η εκπαίδευση, η κατανόηση και ο σεβασμός των ανθρωπίνων δικαιωμάτων δεν είναι ζητήματα ευαισθησίας. Είναι ζητήματα δημοκρατίας.
Στο iRoDi πιστεύουμε ότι ο πολιτισμός δεν είναι μόνο αυτό που δημιουργούμε. Είναι και ο τρόπος που στεκόμαστε απέναντι στην ανθρώπινη ζωή.
Για τον Θοδωρή. Και για το δικαίωμα κάθε ανθρώπου να υπάρχει στον κόσμο με ασφάλεια, αξιοπρέπεια και ελευθερία.
Reflection of Disability in Art Festival - RODI
