Στροβιλος - Strovilos

31/05/2026

"Αγνωστες οι νότες στο νου του ακροατή μα ριγει το δέρμα στο άκουσμα τους. 

Στη ραχοκοκαλιά του χρόνου χορεύουν τα παιδιά τις μικρές και τρανές τους περιπέτειες σαν άλλοι νέοι ταξιδιώτες. 

Θαυματοποιοί που έσπασαν τα δεσμά από τις ρίζες τους κι άπλωσαν την ελπίδα. 

Ζω για το απαλό αεράκι που χαϊδεύει τα στάχυα, για τα μάτια της γάτας που μισόκλείνουν σαν ο ήλιος την νανουρίζει.

Για τη βροχή που θεριεύει το σταφύλι..οίνος θα γενεί και μέθη και επανάσταση στη καρδιά μας!

Σαν κυλά στο αίμα η μουσική τίποτα δεν χάνεται, κύκλος ζωής είναι. Προσφορά στους θεούς που κοιτούν και αναζητούν το άγγιγμα της φωτιάς μας σαν χάδι στο ιερό τους Είναι."

Strovilos
Dance In The Circle Of Life

10/05/2026

30/04/2026

Clarissa Pinkola Estés
Ο χορός των μεγάλων μητέρων

Táncoló Nagymamák

20/03/2026

Τα λουλούδια..
Η χαρά της Άνοιξης..
Μοιάζει τούτος ο χειμώνας σαν να μη φεύγει φέτος.. κι όμως ο αγρός γέμισε χρώματα.. τόσα κι άλλα τόσα...

Κι αν ακόμα δεν έφερες την αλλαγή μέσα σου.. κοίτα την ομορφιά και ανάσανε βαθιά..
Ο χορός της ζωής θα σε παρασύρει!!

Καλή Άνοιξη!
Ευλογία και ισορροπία!!!

27/12/2025

Memories..

Two years ago..

Winter solstice exhibition by strovilos

An amazing experience

Props, feelings, knowledge and expression of inner need for a spiritual circle!

Strovilos
Dance In The Circle Of Life

09/12/2025

"Μια και δυο και τρεις φορές γεννήθηκα μέσα στη μία ζωή έγινα άλλος και τους παλιούς μου εαυτούς μίσησα κι αγάπησα σαν να 'ταν άλλοι..

Και τους ξέχασα και τους θυμήθηκα και άλλοι τους αγάπησαν και τους ξέχασαν κι εγώ μονάχος σαν θεός έπλασα κάθε φορά έναν νέο Αδάμ που στον κήπο της Εδέμ ζούσε και με ανυπομονησία περίμενε το φίδι να τον ξεγελάσει και δίχως ενοχή δική του τον απαγορευμένο καρπό να γευτεί.

Κάθε φορά τον Άνθρωπο εξημέρωνα και τον τάιζα με μόχθο εμπειρίες και γύρω μου κοιτούσα όλα εκείνα τα θαύματα, που θύμιζαν σαν βγαλμένα από όνειρο,τον παράδεισο!

Κοίταζα και με προσμονή αναζητούσα την κάθε στιγμή έμπνευσης και ενθουσιασμού που θα ερχόταν άξαφνα για να φωτίσει την νέα μου ζωή.

Σκιές, εικόνες, ήχοι αλληλεπίδρουσαν με τα αόρατα νήματα του μηχανισμού μου..

Η πνοή που δεν ήταν δική μου ανασαίνε μέσα στο δημιούργημα μου και τις συμβάσεις σπάζοντας εξέπνεε ροές αυθεντικότητας!

Δεν είμαι εγώ, δεν είμαι καν κάποιος άλλος..

Είμαι ο καθένας και ο ένας..

Δεν είμαι κανένας..

Η υπερβατική μου φύση αναμοχλευει σώματα και προσωπικότητες και ενώνει το γίγνεσθαι με εκείνη την δανική πνοή.

Αυτός ο μοναχικός Θεός δεν γελάει μήτε φτύνει.. μόνο ανασαίνει μέσα από κάθε αστραφτερή ματιά στα είδωλα των ανθρώπων."

Strovilos

Dance In The Circle Of Life

02/12/2025

"Ξεχασμένοι στην άκρη του υπόγειου από ελπίδα, θεό και φως γελάμε σε γλώσσες άγνωστες και μοιραζόμαστε παράξενες λέξεις γεννημένες από τριβή..

Την σκόνη της μοίρας μας πηγαίνουμε μια από δω και μια από εκεί και σαν στη μούρη μας κολλάει γελάμε ο ένας με τον άλλον κι είναι αυτό ευλογία..

ένας στιγμιαίος κλόουν, ένας γελωτοποιός υπάρχει εκεί για να χαράξει στο πρόσωπο μας, πιο βαθιά τις ρυτίδες του γέλιου..

Κάποιες φορές το αγρίμι ξυπνά και βρυχάται.. από φόβο περίσσιο ξεχειλίζει και ο σβέρκος του ηλεκτρίζεται.. θηρίο ανήμερο μοιάζει κι είναι απ' το φόβο της βίτσας και τον πόνο του κόπου.. 

Δύο αλυσίδες δεμένες σε κρίκους πάνω στις πληγές του είναι τούτα τα δύο..

Κι αν με μάτια, που σκίζουν την πραγματικότητα, πίσω από το αγρίμι κοιτάξεις και τις αλυσίδες του θηρίου δεις....

Και με συντροφιά στη ματιά, ένα χαμόγελο που αντέχει στο κάθε μέρα και στο κάθε πρωί και στην κάθε καλημέρα και μέσα στα χρόνια και μέσα στα ξεχασμένα υπόγεια..

Τότε.. κλόουν κι αγρίμια κι η σκόνη της μοίρας..κι ακόμα και το ξεχασμένο υπόγειο.. χαϊδεύουν τα χρόνια της ζωής και κουδούνια παρουσίας χτυπούν στο Θεό θυμίζοντας του πως κανείς δεν είναι ξεχασμένος εκτός αν εκείνος το θέλει.."

Strovilos 

Dance In The Circle Of Life

29/11/2025

Black poetry 🖤🖤🖤

Το ποίημα:
"Κουφή, βουβή, κενή πραγματικότητα!"

"Πνίγομαι.. πνίγομαι...
Είναι τούτη η καταχνιά που με τσακίζει.

Οι λέξεις προσπάθησαν να πουν την αλήθεια κι αλήθεια κρύβεται στις παύσεις και τους αναστεναγμούς.

Βατράχια ξερνάω που βρώμισαν τα λουλούδια του στομάχου μου.

Κουφή, βουβή, κενή πραγματικότητα κατατρωγει το χρόνο μου
Τικ τακ το παλιό ρολόι
μετράει και κρίνει
Κι αν δεν ήταν έτσι θα ήταν αλλιώς..
Η μήπως είναι;

Ένας έμμετρος ήχος στο μυαλό μου κυλά και επιστρέφει σαν ανάποδο ποτάμι στη πηγή της φρικτής τούτης αλήθειας και ξανά κάτω κυλά..
Βασανισμένα αλυχτά το τραγούδι της λύπης.
Μιας λύπης κλεμμένης από το πηγάδι της λησμονιάς!

Κουφή, βουβή, κενή, σκληρή πραγματικότητα..

Δεν υπάρχει λύτρωση σε τούτο το ποίημα ούτε δάκρυα συμπόνιας όμως ..
Δεν ανήκει καν στο χέρι που το έγραψε
Διεκδικεί το μονοπώλιο του βίου των ψυχών που το αλμυρό νερό της λησμονιάς ήπιαν και τις φωνητικές χορδές τους έκαψαν και πια δεν τραγουδούν.

Ένας ψίθυρος μόνο απόμεινε:
Βουβή, κουφή, κενή, σκληρή πραγματικότητα..."

Strovilos
Dance In The Circle Of Life