Eastern Roman Empire\ Βασιλεία Ῥωμαίων\Ῥωμανία\ Imperium Romanum\Romania

Byzantine Empire-Hellenic Empire

Ῥωμανία
Rhōmanía
Romania
Imperium Romanum Orientale
Roman Empire
330–1453 →

The Byzantine Empire (or Byzantium) was the Greek-speaking Eastern Roman Empire of the Middle Ages, centered around its capital of Constantinople, and ruled by the Byzantine emperors in direct succession to their ancient Roman predecessors. It was called the Roman Empire and also Romani

a (Greek: Ῥωμανία, Rhōmanía) by its inhabitants and neighbours. As the distinction between "Roman Empire" and "Byzantine Empire" is purely a modern convention, it is not possible to assign a date of separation, but an important point is Emperor Constantine I's transfer in 324 of the capital from Nicomedia (in Anatolia) to Byzantium on the Bosphorus, which became Constantinople (alternatively "New Rome").[n 1]
During its existence of more than a thousand years the Empire remained one of the most powerful economic, cultural, and military forces in Europe, despite setbacks and territorial losses, especially during the Roman–Persian and Byzantine–Arab Wars. The Empire recovered during the Macedonian dynasty, rising again to become a pre-eminent power in the Eastern Mediterranean by the late tenth century, rivaling the Fatimid Caliphate. After 1071, however, much of Asia Minor, the Empire's heartland, was lost to the Seljuk Turks. The Komnenian restoration regained some ground and briefly re-established dominance in the twelfth century, but following the death of Andronikos I Komnenos and the end of the Komnenos dynasty in the late twelfth century the Empire declined again. The Empire received a mortal blow in 1204 by the Fourth Crusade, when it was dissolved and divided into competing Byzantine Greek and Latin realms. Despite the eventual recovery of Constantinople and re-establishment of the Empire in 1261, under the Palaiologan emperors, successive civil wars in the fourteenth century further sapped the Empire's strength. Most of its remaining territory was lost in the Byzantine–Ottoman Wars, culminating in the Fall of Constantinople and its remaining territories to the Muslim Ottoman Turks in the fifteenth century. Territorial development of the Empire
Capital Constantinople
Language(s) Greek, Latin
Religion Roman paganism until 391, Christianity tolerated after the Edict of Milan in 313 and state religion after 391, later it became Eastern Orthodoxy following the East–West Schism in 1054
Government Autocracy
Emperor
- 306–337 Constantine the Great
- 1449–1453 Constantine XI
Legislature Byzantine Senate
Historical era Late Antiquity-Late Middle Ages
- Diocletian splits imperial administration between east and west 285
- Foundation of Constantinople2 May 11, 330
- The deposition of Romulus Augustulus, nominal emperor in the west, brings formal division of the Roman Empire to an end 476
- Pope Leo III, hostile to the rule of the Empress Irene, attempts to confer imperial authority on the Frankish king Charlemagne 800
- East-West Schism 1054
- Fall of Constantinople to the Fourth Crusade 1204
- Fall of Constantinople3 May 29, 1453
- Fall of Trebizond 1461
Population
- 4th cent4 est. 34,000,000
- 8th cent (780 AD) est. 7,000,000
- 11th cent4 (1025 AD) est. 12,000,000
- 12th cent4 (1143 AD) est. 10,000,000
- 13th cent (1281 AD) est. 5,000,000

1 Constantinople (330–1204 and 1261–1453). The capital of the Empire of Nicaea, the empire after the Fourth Crusade, was at Nicaea, present day İznik, Turkey.
2 Establishment date traditionally considered to be the re-founding of Constantinople as the capital of the Roman Empire (324/330) although other dates are often used.
3Date of end universally regarded as 1453, despite the temporary survival of remnants in Morea and Trebizond.
4 See Population of the Byzantine Empire for more detailed figures taken provided by McEvedy and Jones, "Atlas of world population history", 1978, as well as Angeliki E. Laiou, "The Economic History of Byzantium", 2002.

Βυζαντινή Αυτοκρατορία

Βυζαντινή Αυτοκρατορία ή Βυζάντιο ή Ανατολική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία αναφέρεται στήν αυτοκρατορία με πρωτεύουσα την Κωνσταντινούπολη η οποία ήταν κληρονόμο κράτος του γεωγραφικού χώρου της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας, με χρονικά όρια που ξεκινούν από τα εγκαίνια της Κωνσταντινούπολης στις 11 Μαΐου του 330 και φτάνουν ως την τελική της πτώση, την άλωση από τους Οθωμανούς Τούρκους, στις 29 Μαΐου του 1453 . Τα όριά της μέσα στα εκτεταμένα χρονικά όρια ζωής άλλαξαν πολλές φορές, αλλά στη μεγαλύτερή της έκταση διοικούσε εδάφη που περιελάμβαναν την Ιταλική χερσόνησο, τα Βαλκάνια, τη Μικρά Ασία, Συρία και Παλαιστίνη, την Αίγυπτο, τη σημερινή Τυνησία καθώς και μικρό τμήμα της Ιβηρικής χερσονήσου.

Από τη Ρωμαϊκή αυτοκρατορία, γεννήθηκε το "Εκχριστιανισμένο Ρωμαϊκό κράτος της Ανατολής" με κύριο μέλημα την ανασύσταση της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας, επί της δυναστείας του Ηρακλείου μεταμορφώθηκε στην "Εξελληνισμένη αυτοκρατορία της χριστιανικής Ανατολής" και τέλος, κυρίως από το 1204 και μετά, με την κατάληψη της Κωνσταντινούπολης από τους Λατίνους, γεννήθηκε η "Ελληνική Βυζαντινή Αυτοκρατορία". Σ' αυτήν την τελευταία περίοδο, αναβίωσε έντονα η μνήμη του ελληνικού παρελθόντος, ενώ η Άλωση της Πόλης και η Λατινοκρατία, συντέλεσαν στη γένεση του νεοελληνικού πατριωτισμού και των ιδεών που τελικά οδήγησαν στην αποκατάσταση της νέας Ελλάδας κατά τον δέκατο ένατο αιώνα.
Η μελέτη της Βυζαντινής ιστορίας δείχνει ότι πρόκειται στην πραγματικότητα για μία νέα φάση της ρωμαϊκής ιστορίας που διαμορφώνεται κάτω από την επιρροή:
Της ρωμαϊκής πολιτικής θεωρίας,
Του ελληνικού πολιτισμού, με μετάθεση του πολιτικού κέντρου του κράτους στην εξελληνισμένη Ανατολή,
Της χριστιανικής πίστης.
Οι διαφορές δημιουργούνται μόνο με βάση το μερίδιο που διατηρούσαν οι τρεις αυτοί παράγοντες στη συσπείρωση της αυτοκρατορίας, κατά τη διάρκεια της ακατάπαυστης και αγωνιώδους προσπάθειας επιβίωσής της.
Η Κωνσταντινούπολη, ή "Βασιλεύουσα", ή "Πόλη", ή "Επτάλοφος της Ανατολής", ή "δεύτερη Ρώμη", ταυτίζει την ιστορία της με την ιστορία της αυτοκρατορίας η οποία και την ανέδειξε, και ταυτόχρονα, ο κτίστης της πόλεως Μέγας Κωνσταντίνος, θεωρείται και ο ιδρυτής της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, ο ίδιος που επέτρεψε χάρη στο "Έδικτο των Μεδιολάνων" (313) την ελεύθερη άσκηση της χριστιανικής λατρείας.
Το Βυζάντιο αποτελεί ένα ιδιότυπο ιστορικό φαινόμενο: ο Κωνσταντίνος αναγνωρίσθηκε ως ο πρώτος Βυζαντινός αυτοκράτορας χωρίς όμως να είναι και ο τελευταίος Ρωμαίος αυτοκράτορας, ενώ το Βυζάντιο είναι η μόνη αυτοκρατορία, που δεν κτίσθηκε πάνω στα ερείπια μιας άλλης ως προϊόν στρατιωτικών επιτυχιών, αλλά ήταν αποτέλεσμα των εξελίξεων στον ρωμαϊκό κόσμο.