13/05/2026
💢Βυζαντινός επαγγελματίας στρατιώτης ή αξιωματικός από τα Τάγματα γύρω στο 1150-1180 μ.Χ., την εποχή που η Αυτοκρατορία πολεμούσε σε διπλό μέτωπο σε χερσόνησο του Αίμου και στην Μικρά Ασία.
Ο εξοπλισμός στην φωτογραφία είναι απόλυτα συμβατός με τον 12ο αιώνα (Κομνήνεια Περίοδος), αλλά παρουσιάζει και μια ενδιαφέρουσα σχεδιαστική μετάβαση.Ας δούμε αναλυτικά τα στοιχεία του εξοπλισμού σας ανά κατηγορία:
1. Ο Αλυσιδωτός Θώρακας (Λώρικον Ἁλυσιδωτόν)
Η Περίοδος: Κατά τον 11ο και 12ο μΧ αιώνα, το Βυζάντιο άρχισε να αντικαθιστά σταδιακά τις παραδοσιακές υφασμάτινες θωρακίσεις (καβάδια) του πεζικού με μακριά αλυσιδωτά πουκάμισα.
Το Στυλ: Η ενσωματωμένη κουκούλα (ψέλια ή coif) που καλύπτει τον λαιμό και το κεφάλι, αφήνοντας μόνο το πρόσωπο ελεύθερο, είναι το σήμα κατατεθέν των βαριά θωρακισμένων στρατιωτών (και των Σταυροφόρων) του 12ου μΧ αιώνα.
Για να φτιαχτεί ένα αλυσιδωτό λώρικον (chainmail) τον 12ο αιώνα, χρειαζόταν τρομερή υπομονή.
Ήταν μια από τις πιο ακριβές και χρονοβόρες θωρακίσεις. Ένας έμπειρος σιδηρουργός χρειαζόταν από αρκετές εβδομάδες έως μήνες για να ολοκληρώσει ένα μόνο πουκάμισο .
Η διαδικασία παραγωγής των κρίκων περιλάμβανε 5 βασικά στάδια:
Α. Η Παραγωγή του Σύρματος (Wire Drawing)Τον 12ο μΧ αιώνα, η τεχνολογία είχε προχωρήσει. Δεν σφυρηλατούσαν πλέον κάθε κρίκο ξεχωριστά από επίπεδο μέταλλο.Έπαιρναν μια λεπτή ράβδο σιδήρου και την περνούσαν με τη βία μέσα από μια σιδερένια πλάκα με τρύπες (διαδοχικά μικρότερης διαμέτρου).Η διαδικασία αυτή επαναλαμβανόταν πολλές φορές, τραβώντας το μέταλλο μέχρι να γίνει ένα ομοιόμορφο, μακρύ σύρμα.
Β. Το Τύλιγμα (Coiling)Ο σιδηρουργός τύλιγε το σύρμα γύρω από μια σιδερένια βέργα, τη μανδρέλα (mandrel).Το αποτέλεσμα έμοιαζε με ένα μακρύ, σφιχτό ελατήριο.
Γ. Η Κοπή (Cutting)Με ένα κοφτερό καλέμι ή μια ειδική τσιμπίδα, ο τεχνίτης έκοβε το «ελατήριο» κατά μήκος σε μια ευθεία γραμμή.Έτσι, δημιουργούνταν χιλιάδες μεμονωμένοι κρίκοι, οι οποίοι όμως είχαν ένα μικρό άνοιγμα και τα δύο άκρα τους αλληλοκαλύπτονταν (overlap).
Δ. Το Πλατύσμα και η Διάτρηση (Flattening & Punching)Οι απλοί, ανοιχτοί κρίκοι δεν άντεχαν στα χτυπήματα των σπαθιών. Για αυτό, οι μεσαιωνικοί κρίκοι ήταν καρφωτοί (riveted).Ο σιδηρουργός πλάταινε με το σφυρί τα δύο άκρα που αλληλοκαλύπτονταν.Στη συνέχεια, με έναν μικρό πόντα (σουβλί), άνοιγε μια μικροσκοπική τρύπα και στα δύο άκρα ταυτόχρονα.
Ε. Η Ύφανση και το Κάρφωμα (Weaving & Riveting)Το Μοτίβο: Η ύφανση γινόταν με το κλασικό ευρωπαϊκό μοτίβο «4 σε 1». Κάθε ένας κρίκος περνούσε μέσα από τέσσερις άλλους.Το Κάρφωμα: Μέσα στην τρύπα που είχαν ανοίξει στο προηγούμενο στάδιο, τοποθετούσαν ένα μικροσκοπικό καρφί (rivet). Με ένα ειδικό σφυρί ή τσιμπίδα, πίεζαν το καρφί ώστε να παραμορφωθεί και να «κλειδώσει» τον κρίκο για πάντα.
Το «Μυστικό» των Βυζαντινών
Σε πολλά βυζαντινά λώρικα χρησιμοποιούσαν μια μείξη: μία σειρά από καρφωτούς κρίκους και μία σειρά από ολόκληρους, συμπαγείς κρίκους (κομμένους απευθείας από έλασμα με πρέσα). Αυτό επιτάχυνε την παραγωγή και έκανε τον θώρακα ακόμα πιο στιβαρό.
2. Το Υποκάμισο και τα Τελειώματα (Επιλωρίκιον)Το κόκκινο ένδυμα με τα χρυσά κεντήματα που φαίνεται στα μανίκια και στο τελείωμα (κάτω από το λώρικον) παραπέμπει στα βυζαντινά στρατιωτικά σχέδια. Οι Βυζαντινοί έδιναν τεράστια σημασία στα χρώματα και τα διακριτικά των μονάδων τους, ειδικά κατά την περίοδο των Κομνηνών.
3. Οι Περικνημίδες και τα Υποδήματα (Τουβία / Μουζάκια)Οι δερμάτινοι ιμάντες που δένονται χιαστί γύρω από τις γάμπες πάνω από τα ψηλά δερμάτινα υποδήματα είναι μια κλασική, διαχρονική μεσαιωνική πρακτική (από τον 10ο έως τον 13ο αιώνα). Εξασφάλιζε ότι το παντελόνι δεν θα εμπόδιζε τον στρατιώτη στη βάδιση ή στην ιππασία.
4. Το Σπαθί στη Θήκη. Πρόκειται για ένα σπαθιον το οποίο βρισκόταν ακόμα σε χρήση παρόλο που είχε ως ανταγωνιστή το παραμήριο . Ο μαχητής είναι ζωσμένος με το δυτικό τρόπο όπου η θήκη στηρίζεται σε ζώνη γύρω από την και όχι με τον παλαιότερο παραδοσιακό τρόπο που η ζώνη περνούσε από τον ώμο.
Μάθε Οπλομαχία και Ένοπλο Πάμμαχο με μαθήματα δια ζώσης και διαδικτυακά
Πληροφορίες στο Ηλεκτρονικό Ταχυδρομείο [email protected]
