19/06/2026
"ქუჯი 2026"
ლეგენდარული რომან რურუა
ის, ჩემზე 20 წლით უფროსია.
მე მისი დიდი გამარჯვება მექსიკაში (მეხიკო - 1968), კარგად მახსოვს, რადგან მთელი საქართველო მის სახელს და გვარს გაიძახოდა.
იმ დროს 9 წლის გახლდით და გაზეთ "ლელოსაც" ვკითხულობდი.
ტოკიოს ოლიმპიური თამაშები (1964 წელი) მე არ მახსოვს, რადგან მაშინ ხუთიოდე წლის ვიყავი, მაგრამ ის გამეგონა, ოლიმპიური ჩემპიონობა უნგრელს რომ არგუნეს და ჩვენებური ვერცხლის მედალისთვის გაიმეტეს!..
მერე იყო და სპორტულ ჟურნალისტთა მიერ გამოცემული ჟურნალი "მეხიკო - 1968" ვიშოვე და თანაკლასელებს მისი ფოტოებით ვაოცებდი...
მსოფლიო ჩემპიონატებსაც გულმოცემული ვადევნები თვალს, რადგან მისი მომრევი დუნიაზე არავინ მეგულებოდა.
ვიცოდი მისი ბიოგრაფია, მისი ფასი და მისი კოლეგების (თუნდაც რუსების!..) დამოკიდებულება ბეჭდაუდებელ ფალავანზე, რომელიც წლების განმავლობაში საბჭოთა კავშირისა და საქართველოს მოჭიდავეთა ნაკრებებს ედგა სათავეში.
ისიც კარგად მახსოვს მსოფლიო ბრენდმა "ადიდასმა" რომ საკუთარი რეპუტაცია ანდო და თბილისში დიდი ფაბრიკა ააშენა, რომლის დირექტორიც ჩვენი ფალავანი გახლდათ.
წლების წინ ბატონმა თემურ შაშიაშვილმა მითხრა: მცხეთაში, ხრიოკ და მოუვლელ მთის ძირას, ოლიმპიურმა ჩემპიონმა რომან რურუამ ოაზისი შექმნაო, სამოთხეს დაამსგავსა იქაურობაო...
რადგან მცხეთა ჩემი უსაყვარლესი ალაგია და რამდენიმე უახლოესი მეგობარი ცხოვრობს იქ, ვიფიქრე მივალ, ვნახავ და ამ დიდებულ ადამიანსაც გავიცნობმეთქი, მაგრამ...
მიზეზთა და მიზეზთა გამო ვერ მოვახერხე (არადა, მწერალი და მეგობარი ბესო ხვედელიძე, სულ ახლოს ცხოვრობს, თანაც ბესოსთან ხშირად ავდივარ) ამ ღვთაებრივი ადგილის ნახვა, სადაც მარტო უნიკალური, კლდეში გამოკვეთილი მარანის სანახავად უნდა ავიდეს კაცი.
2026 წლის 6 ივნის, საერთაშორისო ფესტივალ "ქუჯის" წევრებთან (კონკურსანტებთან) ერთად ვეწვიეთ ოლიმპიურ და მსოფლიოს ოთხგზის ჩემპიონს, რომელმაც თავად გვიმეგზურა საოცარ სამყაროში, სადაც ეზოს კოინდარიც კი დავარცხნილია (ვერაფერს ვამბობ მეურნეობაზე, საქონელ-ფრინველზე თუ ფარშევანგებზე), მერე კი უნიკალური მუზეუმი დაგვათვალიერებინა, რომელსაც ქართველ ხალხს უტოვებს (ღმერთმა დიდხანს გვიცოცხლოს).
აქვე უნდა ვთქვათ, რომ "ქუჯის" დამფუძვნებლებმა, ბატონ რომანს სახსოვრად გადასცეს, ებრაელი კაცის, მხატვარ-დიზაინერის, მაქს შავიტის მიერ დამზადებული არწივის მცირე ქანდაკება.
ბოლოს, ეზოში გაშლილ სუფრასთან, საკუთარი ღვინო გვასვა უშურველად.
და არ გეგონოთ, ამით დასრულდა ყოველი; ჩემპიონი კოხტად მიუჯდა ავტომობილის საჭეს და ნატახტარისკენ გაგვიძღვა, სადაც ქუჯელთათვის საუცხოო სუფრა გაეწყოთ რესტორანში.
და როგორ მიხაროდა სუფრასთან მის გვერდით რომ მოვხვდი და მერიქიფედ ვემსახურე დიდებულ ადამიანს და ვერავინ იტყოდა, რომ ის ჩემზე ოცი წლით უფროსია (87 წლის გახლავთ), რადგან ისევ ჭაბუკურად უელავს თვალები, განსაკუთრებით მაშინ, როცა ხუმრობს...
ასეთმა კაცებმა (გენეტიკამ) მოიყვანა საქართველო დღემდე!..
🪄 გიზო თავაძე.
