10/12/2025
Het schrijven van het leven: leven en laten leven. Daar waar de stem spreekt, spreekt ook de oppervlakkigheid, de oppervlakkigheid van het bestaan. Daar waar het niet gevuld wil worden, stapelt de pijn zich op en zegt het lichaam: laat het toe, laat die pijn er gewoon zijn.
Op wie of wat reageert het lichaam? Op een gewoonte die voorbijgestreefd is, of op iets uit het onderbewuste dat naar buiten wil komen, dat gezien, gehoord en doorvoeld wil worden? Laat de energie toe die diep vanbinnen zit, in een zachte ademhaling, en voel: hier ben ik helemaal, in de stroom van het leven.
Dit pas ik toe bij dieren, die onze stilte en zachtheid voelen. Wanneer wij ons openen, kunnen zij steun vinden in onze rust. Soms heeft een dier geen woorden nodig, maar enkel een aanwezigheid die hun energie omhult en verzacht. In die stille verbinding helen wij elkaar.
