27/04/2018
MDS, het begon op een benefiet van JP…. Na mijn eerste echte Ultra ( ) lieten ze mij plaats nemen aan een tafel vol MDS-lopers. Het aanhoren van de verhalen en het zien van de reportage zetten mij tot nadenken… In de auto stelde ik de vraag aan mijn vriendin: “mag ik dit ook doen!?” Met dit ja-woord heb ik mij daags nadien ingeschreven; geen terugweg meer na de overschrijving! BAM!!
De trainingen konden beginnen. Vanzelfsprekend had ik veel vragen rond materiaal en rantsoen. Ik moet zeggen dat al mijn trainingen redelijk vlot verliepen buiten een paar kwaaltjes na. Maar lopen is nu eenmaal een sport dat gepaard gaat met kwaaltjes.
De looptrainingen bestonden meestal uit lopen op de weg, wandeltochten en hier en daar een marathon en langere lopen.
In mijn looptraining ben ik veel bijgestaan - zeker de laatste weken naar MDS toe - door Olivier Verhaege aan wie ik op zondagavond telkens vroeg hoe mijn weekplanning er voor stond en op maandagmorgen kwam mijn antwoord.
Donderdag 6 april om 2u ’s nachts stond JP aan mijn deur: de race kan beginnen. Stress? Neen!! We reden naar Sint-Denijs-Westrem waar we hadden afgesproken aan waar Ronny de Cocker zijn zaak is en hij bracht ons weg naar Parijs Charles de Gaulle waar de organisatie van MDS vijf vliegtuigen had gecharterd.
Alles verliep vlekkeloos en weg waren we richting Marokko waar ons op de luchthaven bussen stonden op te wachten voor een tocht van 6 à 7u richting woestijn. In de woestijn aangekomen wachtte ons een mooi buffet en onze eerste nacht in de koude woestijn!
Voor mij was het al vroeg dag na een ganse nacht te liggen draaien en keren; een goede nachtrust is anders. We konden nog genieten van een ontbijt aangeboden door de organisatie en daarna kon de technische controle beginnen. We kregen een klein startnummer, nr. 153 voor mij en nr. 171 voor JP dus we waren als eerste aan de b***t! Dit liep als gesmeerd maar de verwachte 8,5 à 9 kg in de rugzak waar mijn eten, slaapgerief en equipment voor de rest van de week in zat, toonde bij meetcontrole 10,4kg aan en dit zonder water!! Pfff... Tja, dan toch nog wat verwijderd uit mijn levenspakket dus iets minder luxe maar goed, het was toch 1kg minder!!
Zondag 8 april 8u30 (Noord-Afrikaanse tijd is 1u achter op Belgische tijd en nog 1u MDS tijd is 2u achterop hier!) stonden we aan de start: de 1ste dag kon beginnen. De hitte joeg me schrik aan! Maar geen geklaag, we gingen er voor, dit samen met David Zandman van de start tot het einde!! Dag 1 viel goed mee. De nacht daar tegenover is veel minder, KOUD is het!
Dag 2: veel klimmen in los zand en oplopen van steile rotshellingen; deze dag was puffen en niet mijn beste dag. Afzien!
Dag 3: een zeer mooie loop. Voor mij de mooiste etappe. Lopen op een bergkam met eindeloze uitzichten. Prachtig!
Dag 4: de langste etappe van 86,2km. Ik ben gestart met de juiste benen en voeten maar dit werd al vlug ontsierd door na 10km in een doorn te lopen. Door mijn schoen, in mijn voet! Gevolg was dat ik mijn schoen moest uitdoen om de doorn te proberen verwijderen maar dit lukte me niet omdat ik maar 2 handen heb en een derde hand nodig had. Ik vroeg hulp maar iedereen liep me voorbij tot Bart van Schilt stopte en me kwam helpen in mijn benarde en pijnlijke situatie. Nogmaals bedankt, kerel!! We hebben die dag elkaar nog meermaals gezien en samen mogen afzien.
De avond viel en het werd donker: donker is voor mij hetzelfde als minder zien en moe worden!! Daardoor maakte ik een grote fout door op 70km te vergeten eten. Dit had als gevolg dat ik een klop kreeg op +/- 75 à 78km. Maar ik ging door tot het einde met vlug stappen en traag lopen tot ik uiteindelijk moe maar voldaan de finish haalde! Ik probeerde iets te tonen aan de aankomst omdat het die dag mijn dochter Amélie haar 10de verjaardag was maar helaas kwam dit niet goed in beeld omdat de belichting van de camera’s niet goed zat.
Dag 5: rustdag!! En we kregen een colaatje…zalig. Er werd veel gelachen en gezeverd in tent 27.
Dag 6: de marathon van 42,2km. Ik startte 1,5 uur later omdat ik bij de eerste 150 liep. Maar later starten is geen voordeel omdat het moeilijk voorbij te steken was op de smalle looppaadjes waar links en rechts zwaardere stenen lagen. Daar kwam ook nog eens bij dat ik startte met zware benen; het duurde toch een km of 10 vooraleer ik deze toch iets of wat warm kreeg. Maar aan warmte uiteraard nog steeds geen gebrek.
We liepen een oud vulkanisch verlaten dorp door en plots zagen we na dit dorp de finish op een km of 5 à 6 liggen. Ik zweer het, het waren lange km’s…maar er kwam einde in zicht! Een einde met een gevoel van ... ik weet het niet meer, ik kan dat gevoel moeilijk uitleggen. Die medaille over mijn hoofd: dat voelde zalig, dat kan ik iedereen verzekeren.
We deelden onze gevoelens en gingen eten en slapen. De dag nadien heb ik beloofd mee te stappen en niet meer te lopen. En ik hield mijn woord want dit was “maar” 8km voor charity.
De bussen stonden klaar richting hotel. Zalig, onze eerste do**he. En terug echt eten!
Mijn deelname aan MDS is iets om nooit meer te vergeten. De vraag die van veel mensen kwam: “zou je dit nog eens doen!?” Hadden ze me dit gevraagd daar ter plaatse in de woestijn was mijn antwoord neen. Maar zeg nooit nooit. Wie weet?! Er zijn nog veel mooie lopen in ‘t verschiet maar als ze allemaal zo’n groepsgeest bevatten als bij MDS, dat weet ik niet?!
Thanks, vrienden voor het leven..
Speciale dank aan…
Olivier Verhaege LoopCoach!
Davy Braekman Steun/info voor en tijdens. En het schrijven van mijn verslagen tijdens MDS!
Philippe Vermoesen Voor het nodige Info hoe ik mijn voeten moest verzorgen!
Ranocha Jean-Pierre Info rond materiaal en rantsoen
Frank de Splenter aanpassen Backpack
Veronique Baete Die volgens vele een standbeeld verdient voor het geduld en steun!! 😁
En vele anderen mensen, vrienden en familie die mij hebben gesteund!
Forza Tent #27
Valerie Van der Veeken Onze coördinator MDS
