07/07/2016
Van BootRamp naar BootCamp ;-)
Nu ben ik al geen sportheld, maar als ik de gigantische regenpiek op mijn buien-alarm zie word ik pas echt chagrijnig. Zondagochtend 11 uur. Een bootcamp in de stromende regen. Nét waar ik zin in heb! NOT.
De hele familie gaat met me mee naar het Oranjepark; man- en zoonlief om solidair mee te trainen, onze dochters om wat beelden te schieten waarmee ze me later kunnen chanteren.
De inschrijftent in het Oranjepark is bomvol mensen die schuilen voor de regen. Terwijl we met z’n allen rillerig maar gelaten in de rij staan, valt mijn blik op een jong stel met een trainingsding dat eruit ziet als een elektronische enkelband. ‘Zo, was de bajes vol?’, informeer ik luchtig. Ze kijken me aan. Het is niet grappig. Niks is grappig. Bah.
Ik geef het niet graag toe, maar met zo’n honderd mensen in een kring, met je voeten op het gras en je kop in de wind, op lekkere muziek boksend een warming-up doen, dat heeft wel wat. Wat zeg ik: dat heeft een heleboel. Niet eerder gingen me de squats, push-ups en andere capriolen zo soepel af. Het is droog en het leven is goed.
René verdeelt ons in vijf grote groepen die steeds rouleren over het park-circuit. Iedereen kan op die manier afwisselend bootcampen, boksen, hardlopen, trainen met weerstand en sparren in de ring. De muziek schalt over het park, de zon breekt door, ik sta te boksen met mijn zoon van 15 en ben oprecht gelukkig.
Ineens voel ik het: mijn onderrug. Die is duidelijk minder gelukkig dan ik. Ik slaak een kreet en strompel woedend overeind. Terwijl ik, mijn hand steunend op mijn onderrug, tracht de boel daar ter plaatse weer wat op zijn plek te duwen, valt mijn oog op een massagetafel. Net als het sein ‘wissel!’ klinkt en alle groepen zich naar het volgende onderdeel bewegen, glip ik ertussen uit. Overdreven hinkend, met mijn meest hulpzoekende blik, wend ik me tot degene die erbij staat. ‘Ik ben Mustafa, sportmasseur. Uw rug, zie ik? Gaat u maar liggen.’ Ik kan de man wel zoenen. Tien minuten later sta ik als herboren op en sluit me met een onschuldig gezicht weer aan bij mijn groep. Dat ik zojuist 10 hele minuten heb gesmokkeld schijnt niemand een probleem te vinden.
Anderhalf uur later. De zon schijnt uitbundig en iedereen zit in het gras te genieten van de lunch uit de keuken van Central Park. Met nog een beetje paars gezicht pak ik glunderend mijn goodiebag uit. Dit is goud. Ik kan niet wachten tot het volgende bootcamp.
‘En’, vraag ik een tikje overmoedig van de endorfines aan mijn dochters die zich lachend over hun mobieltjes buigen, ‘Sta ik er een beetje goed op?’ Ze proesten het uit. ‘Ja hoor, kijk zelf maar!’
Daar sta ik. De foto is niet erg scherp, want ik maak juist een squat. Buikspieren keurig aangespannen. Rug mooi recht. Nieuw zwart shirtje van Intersport. Maar…… WÁT??!! Verschrikt kijk ik naar mijn blije hoofd. Er bovenop prijkt, duidelijk zichtbaar voor iedereen, stevig in mijn haar verankerd, de bespottelijke tiara van elke nerd…..mijn LEESBRIL.
Echt, ik ga nooit meer naar buiten.
Nou okee dan, behalve misschien als er weer een bootcamp komt.
Judith Wermenbol